De laatste jaren was er een trend zichtbaar waarbij de grote chemische bedrijven vooral in China investeerden. Aanleiding daar voor waren de lage loonkosten en de spectaculaire groei aldaar. Een aantal ontwikkelingen sindsdien laat zien dat China niet langer alleen maar het “Beloofde Land” is. Allereerst zijn de loonkosten niet doorslaggevend, de chemie is vooral kapitaals- en energie intensief. Daarnaast heeft de opkomst van relatief goedkoop shale gas Amerika veranderd van een olie- en gas importerend continent naar een potentieel exporterend continent en investeren veel bedrijven nu in de regio’s waar het shale gas en de shale oil worden gewonnen. Tenslotte en dat is misschien nog wel de belangrijkste ontwikkeling is er, vanwege de klimaatdiscussie, een toenemende aandacht voor het vermijden van transport. Met name de laatste ontwikkeling zal er toe leiden dat productie van goederen zoveel mogelijk in de regio zelf (Amerika, Europa en Azie) zal plaatsvinden. Nu al willen grote bedrijven , vanwege het just-in-time principe en de noodzakelijke leveringsbetrouwbaarheid, niet helemaal afhankelijk zijn van de aanvoer van grondstoffen en halffabrikaten vanuit Azie. Geen onzeker gesleep van halffabrikaten of eindproducten over de wereldzeeën maar productie zo dicht mogelijk bij de markt. En met een stabiele en volwassen consumentenmarkt van 375 miljoen mensen in Europa is en blijft er veel ruimte voor chemische bedrijvigheid nu en ook in de toekomst. De conclusie is dat je dan nu klaar moet staan om die bedrijvigheid een plek te bieden en waarom dan niet in Noord-Nederland?

Dan moet je in het aantrekken van nieuwe bedrijven wel tijd en geld willen stoppen, toch?

Nr 2