ΠΛΕΞΙΓΚΛΑΣ

Ο φετινός Οκτώβρης, είναι πιο ζεστός από τους άλλους. Ωστόσο, δεν ξεχνώ ότι ο περσινός Νοέμβρης ήταν πιότερο ψυχρός από τους προηγούμενους. Το ίδιο και ο Δεκέμβρης κι ο Γενάρης και πάει λέγοντας. Αποφάσισα, το λοιπόν, να ντύσω τη γυμνή μου βεράντα, στο ρετιρέ που νοικιάζω, μ’ ένα σκέπαστρο. Αφού, φυσικά, πήρα την έγκριση της αρραβωνιαστικιάς μου. Ώστε να μη βρίσκομαι στο έλεος του χιονιά και της βροχής, κάθε φορά που ο καιρός αγριεύει. Μονάχα το φως να περνάει και τίποτε άλλο.

Απευθύνθηκα στους αρμοδίους κι εγένετο το σκέπαστρο. Σχεδόν όπως το οραματίστηκα. Με μόνη διαφορά, ότι το πλέξιγκλας που τοποθετήθηκε ήταν μαύρο. «Καλά, δε σου είπα ότι το φως θέλω να περνάει;», είπα σε έναν από τους εργάτες. «Πότε το είπες;» με ρώτησε σε σπαστά εργατικά. «Το έγραψα, στην αρχή του κειμένου μου. Δεν πρόσεχες;»

«Αντάμη διαβάζεις;» Χάσκω μπροστά στο ανάστημα του λόγου του. «Τουλάχιστον έχεις διαβάσει κανά βιβλίο του ή μόνο όσα ανεβάζει στο φέισμπουκ;» Δες τον ξενόφερτο που είναι και βιβλιοφάγος. Κοίτα που πέρα από τον Καπλάνι, ξέρει κι Έλληνες. «Κατάλαβα», λέει, δίχως να προλάβω να αρθρώσω λέξη.
«Με το πλέξιγλας τι θα γίνει;» του λέω. «Έτσι μαύρο θα μείνει;» τον ρωτάω δημιουργικογραφικά. «Δεν είμαι Αλβανός» μου απαντά. «Έχω τελειώσει πανεπιστήμιο. Η ανάγκη, βλέπεις».

Είπα κι εγώ. Αλβανός και φιλαναγνωσία, αυτό έλειπε. Παραλίγο ν’ αναθεωρήσω όλη μου την κοσμοθεωρία. Κράτησα, για να μην απορείτε, και το σκουρόχρωμο πλέξιγκλας. Φτάνει που με προστατεύει από τη βροχή και το χιόνι. Κι ας προμηνύεται ο Νοέμβρης, πιο ζεστός από τους άλλους.
Στέλιος Λιθοξοΐδης




***************************************************************
