Na liefdesbreuken komt Zwitserse zonneschijn

Geen ordinaire versiertrucs of melige praatjes van kandidaten. Wel echte reacties en herkenbare verhalen van zestigplussers over het leven en de liefde. Dat is wat Hotel Römantiek ons de eerste aflevering gaf. Dit realitydating-programma dat op geen enkel ander programma van zijn soort lijkt, zorgt voor dat uurtje feel-good televisie dat iedereen wel eens per week nodig heeft.

‘Allée, nu gaan we bejaarden laten daten.’ was maar een van de gedachten die spontaan opkwamen na het horen van het concept van Hotel Römantiek. Een beetje te sceptisch bleek achteraf. Wie een antwoord wil op de vraag hoe je nog originele reality-tv kan maken in deze tijden, moet zeker eens langsgaan bij de bedenkers van dit programma. Hotel Römantiek (lees: reumantiek, want woordgrapjes zijn cool) slaagde erin om verwachtingen in te lossen die er niet eens waren. Met oprechte humor en een hoog feel-good gehalte brengt het programma een welgemeende glimlach op je gezicht. Je moet niet op het puntje van je stoel zitten om de verrader te zoeken. En ook niet rollen met je ogen omdat koppels elkaar bedriegen op een eiland. Voor Hotel Römantiek moet je gewoon in de zetel neerploffen en je verstand op nul zetten.

Met niet minder dan drie presentatoren vertrekt een groep zestigplussers naar het mooie Zwitserland op zoek naar romantiek. Otto-Jan Ham, Sven de Leijer en Frances Lefebure ondernemen tijdens het verblijf halve pogingen om kandidaten te koppelen. Zo geven ze ‘per ongeluk’ twee personen dezelfde sleutel in de hoop dat ze een gesprek met elkaar aangaan. Heel serieus is dit allemaal niet. Van de presentatoren krijg je ook meer het gevoel dat het vakantie-animatoren zijn. Dit past wel bij het programma maar mag niet overdreven overkomen. Doordat ze de hele tijd heel aanwezig zijn in de activiteiten krijg je een beetje het gevoel dat ze de leiders van de groep zijn. De activiteiten op zich hebben een hoog amusementswaarde. Van bollen wol naar elkaar gooien tot gamen; Onhandige senioren zich zien amuseren heeft wel iets.

Een valkuil voor het programma die de makers goed hebben ontweken zijn de (vaak triestige) levensverhalen van sommige kandidaten. In een programma dat gaat over alleenstaande senioren is het niet meer dan logisch dat er verhalen opduiken van overleden partners. Het mag natuurlijk geen triestige bedoening worden en dat was het ook niet. De meer ernstige getuigenissen komen aan bod. Er zijn weduwes en weduwnaars die vertellen hoe wederhelft is gestorven maar ook verhalen over echtscheidingen en spijt. Ondanks die passages wordt het niet zwaar of somber. Daar zorgde het positivisme aan het einde van de getuigenissen voor. Zelfs als je nog jong bent en je totaal niet kan plaatsen in zo’n situaties, biedt het een vorm van troost. Je moet niet oud en alleen zijn, het kan anders.

Hotel Römantiek is dat uurtje op donderdagavond zeker waard. Gooi die laptop en smartphone even aan de kant en heis die benen in de zetel want waar programma’s als Temptation Island vuurwerk en spektakel zijn, is Hotel Römantiek voor een gezellig haardvuur zitten op een röstige avond. (lees: rustige, want woordgrapjes zijn cool)

Sybille Bruneel

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.