วันที่ท้องฟ้าสดใสในยามเช้า , เมฆครึ้มมัวในช่วงบ่าย

และเขาว่ากันว่าฝนทำท่าจะตก

.

แหงนมองขึ้นบนฟ้า , เสียงหนึ่งดังขึ้น

“ว่ากันว่า ชีวิตคนเราก็เหมือนกับโรลเลอร์โคสเตอร์” , เขาหยุดรอปฏิกิริยาตอบกลับ

.

ไม่มีสัญญาณการได้ยินส่งผ่านจากตัวผม

.

“มีขึ้นเป็นบางครั้ง และมีลงในบางครา” “ว่าไหมคุณ?”

.

ผมหันไปยิ้ม เป็นเชิงตอบรับ , แต่หากมิได้ยอมรับ

— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —

ในห้วงขณะที่ชีวิตเหมือนจะล่องลอยอยู่ในอากาศ คุณมองตรงไปเห็นเพียงท้องฟ้าอันแจ่มใส,หม่นหมอง หรือ ชุ่มฝน ต่างกันไปตามแต่โอกาส รถรางขนาดใหญ่เคลื่อนตัวพาคุณไต่ระดับขึ้นไปอย่างช้าๆ ในใจคุณคงกำลังคิดตื่นเต้นว่าเมื่อไหร่กันจะถึงยอดสูงสุด และเมื่อไหร่หนอรถรางที่เรียกกันว่าโรลเลอร์โคสเตอร์ จะพาคุณดิ่งลงต่ำและพบกับความหฤหรรษ์อันน่าหวาดเสียว

ชีวิตของคนเราก็เช่นกัน ถ้าจุดมุ่งหมายในชีวิตของเราคือยอดสูงสุดของรางโรลเลอร์โคสเตอร์ที่เราเพียรจะไปให้ถึง ระหว่างทางของแต่ละคนคงพบกับท้องฟ้าที่ต่างกันไป หนทางของบางคนอาจจะง่าย ผิดกับคนที่ต้องลำบากยากเย็นแสนเข็นเพื่อไปให้ถึงยอดสูงสุดนั้น เพราะรถรางของเราสภาพไม่เหมือนกัน บางคนเกิดมาพร้อมกับต้นทุนที่ดี แต่บางคนมีเพียงรถรางเก่าๆที่ล้อหลุดๆรุ่ยๆ ครั้นจะไปให้ถึงอย่างสบายๆก็คงจะไม่ง่าย

แต่จริงหรือ ที่ว่า ‘ชีวิตคนเราก็เหมือนกับโรลเลอร์โคสเตอร์’ จริงหรือ ที่ต้อง ‘มีขึ้นเป็นบางครั้ง และมีลงเป็นบางครา’ คนประเภทไหนกันที่จะอยาก ขึ้นๆลงๆ และกลับไป ‘พบกับจุดเริ่มต้นเดิม’ และใครกันเป็นคนสร้างรางรถนั้น ผู้ก่อสร้างที่ว่าคงไม่ใช่คนธรรมดา ถึงขนาดที่จะมีสิทธิกำหนดได้ว่าตรงไหนต้องขึ้นและที่จุดไหนจะต้องลง ..จริงหรือ.. ที่ชีวิตเราเพียงจะต้องแล่นไปตามรางรถนั้นที่เขากำหนดมาให้

จะดีไหมถ้าเราได้เป็นวิศวกรหรือผู้ก่อสร้างให้กับตัวเองได้ เราเลือกเส้นทางรางโรลเลอร์โคสเตอร์ของตัวเอง ค่อยๆก่อสร้างมันไปตามทางที่เราต้องการ ไม่ต้องหวาดเสียวสำหรับคนที่หัวใจรองรับความตื่นเต้นได้น้อย หรืออาจหวาดเสียวได้มากหน่อยสำหรับคนที่ใจกล้า คงดีไม่น้อยถ้าเราจะลุกขึ้นมาสร้างรางรถของเราเอง ไม่รอให้ชีวิตไหลไปตามทางที่คิดว่ามีคนกำหนด ชีวิตของเราไม่เหมือนกับโรลเลอร์โคสเตอร์หรอก เพราะ ‘ชีวิตจริงไม่ได้แล่นอยู่บนราง’ แต่รางรถเหล่านั้นต่างหากที่นอนนิ่งรอเราหยิบขึ้นมาต่อสร้างให้เป็น ‘รางในแบบของเรา’

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.