IDAHOT, mijn dag van de vrijheid

Ik heb getwijfeld of ik naar aanleiding van de IDAHOT een stuk zou schrijven, maar toen ik de brief aan het adres van MNM-dj en VRT-collega Tom De Cock zag passeren, was die twijfel snel van de baan. Vol verontwaardiging las ik de homofobe tekst die een vrouw zo nodig uit haar pen perste op de vooravond van de Internationale Dag tegen Homo-, Bi- en Transfobie.

Voor mij is de Internationale Dag tegen Homo-, Bi- en Transfobie een dag van vrijheid. De vrijheid om eindelijk te kunnen zijn wie je echt bent.

Want vandaag word ik herinnerd aan mijn kinderjaren. Aan hoe ik liever met de meisjes uit de klas speelde dan met de jongens. Aan hoe ik als jongere langzaam ontdekte dat ik niet op vrouwen maar op mannen val. Plots kwam het besef dat er meer is dan het heteronormatieve beeld dat in de samenleving vaak wordt opgehangen.

Het was lastig om dat te aanvaarden. Bij sommigen gaat zo’n proces snel, maar bij mij leek het eerder de Processie van Echternach. Stapvoets leerde ik mezelf kennen. In een maatschappij waarin homo en janet vaak gebruikte scheldwoorden zijn, voelde ik me erg eenzaam.

Ik had het gevoel dat ik me moest verantwoorden om wie ik ben. Dat er verklaringen moesten afgelegd worden over een moord die nooit werd gepleegd. De angst voor negatieve reacties was enorm beklemmend. Ik voelde me een leugenaar, omdat ik toen niet was wie ik echt ben. Die innerlijke strijd met je geaardheid valt niet te onderschatten.

De gelukkigste dag van m’n leven

Wat was ik blij toen ik na jaren eindelijk de moed vond om te vertellen dat ik homo ben. Eerst aan enkele vrienden, later ook aan anderen. Ik voelde me door hen gesteund en daarom is die dag nog steeds de gelukkigste dag van m’n leven.

Vandaag besef ik meer dan ooit hoe belangrijk het is om je identiteit te vieren en om in de kijker te zetten welke weg er op dat vlak is afgelegd. Het is ook een dag om vooruit te kijken, want de weg is duidelijk nog lang. Homo- en transfobe reacties blijven schering en inslag.

Wat ben ik trots dat mijn werkgever, de VRT, vandaag de regenboogvlag hijst. Het is de plek waar ik dagelijks meer uren doorbreng dan thuis en waar ik helemaal mezelf mag zijn. Dat veilige gevoel van steun doet me na het lezen van de brief aan Tom De Cock meer deugd dan ooit tevoren.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.