DE VERDEDIGERS VAN DE DEMOCRATIE

“ Elke terrorist die wij doden is een aanslag minder bij jullie”.

De Syrisch-Koerdische stad Kobane (Ayn-Al-Arab) vecht al bijna 30 dagen tegen de verschrikking van ISIS. De bevolking van deze stad staat met hun rug tegen de muur. Turkije laat schoorvoetend enkele vluchtelingen toe de grens over te steken. Velen worden getrakteerd op een warm Turks welkom: arrestatie, traangas of worden simpelweg toegang tot Turkije geweigerd.

De hoopvolle “coalition of the willing” van de V.S. Blijkt alles behalve effectief om het offensief van ISIS in Syrië te stoppen. Turkse president Erdogan had moeite zijn blijdschap te verbergen toen hij verklaarde dat Kobane snel zal vallen. Waarom blijft effectieve internationale steun uit?

Wat is deze coalitie van de V.S; waar ons land gretig aan meedoet, nu eigenlijk waard?

De Koerdische milities, de YPG en YPJ, staan alleen tegen de grote overmacht van de Islamtische Staat. Het gebied dat de Koerden in zekere mate stabiel gehouden hebben tijdens deze oorlog noemen zij Rojava. Dit gebied is als het ware een democratisch eiland in de zee van extremisme en dictatuur. De PYD propageerd democratische waarden waar wij , het Westen nog van kunnen leren.

De befaamde coalition of the willing mag dan wel op applaus rekenen voor hun luchtaanvallen in Irak, maar echte, broodnodige steun in Kobane blijft uit. De wanhoop is groot: er zijn al honderden, dan niet duizenden Koerden de grens overgestoken van Turkije om hun broeders in Kobane bij te staan. Koerdische en linkse organisaties overal ter wereld bezetten luchthavens en pleinen. In Turkije is de situatie zo uit de hand gelopen dat er al verschillende doden gevallen zijn onder de Koerdische bevolking. Neofascistische Turken, ISIS sympathisanten komen op straat om Koerden te lynchen. De verhalen doen denken aan de woelige jaren ‘90 in het oostenlijk deel van het land.

Waar blijft dan die coalition die zo belovend leek? De Amerikanen hebben slechts sporadisch raketaanvallen uitgevoerd, en dan nog ver achter de gevechtslinies van Kobane. Recent zijn deze aanvallen geïntensiveerd maar helaas, veel te laat en niet effectief. Wij, het Westen, de grote vaandeldragers van de democratie laten een massaslachting voor onze neus gebeuren. Als Kobane valt, hebben wij hun bloed aan onze handen. De strijd tegen internationaal terrorisme is een farce. De houding van Europa en de V.S. Is opportunistisch. Wel 10% van de bevolking in Turkije is Koerdisch. Er vindt een historische slag plaats tegen zijn grenzen en het is bovendien een lid van de NAVO. Hoe kan de Turkse regering zo een passieve houding aannemen? Hoe kan de internationale gemeenschap dit toelaten?

Niemand bevecht ISIS zoals de YPG. De houding van deze milities is niet opportunistisch en alles behalve egoïstisch. Zelfs met een gebrek aan wapens en voeding zweren deze mannen en vrouwen te vechten tot de dood. Het zijn zij die, met hun waarden en normen, volledige steun moeten krijgen. We hebben niet geaarzeld om de zovelen rebellen, die er een bedenkwaardige extremistische ideologie op na houden, te bewapenen. De hypocrisie viert hier hoogtij. Hoe geloofwaardig is de Amerikaanse “war on terror” nog? Hoe kan een NAVO-lid als Turkije zich op deze manier misdragen? Kritiek blijft uit, hulp blijft zoek. Onze “progressieve” landen zijn geen haar beter dan die landen die zij als crimineel bestempelen. Kobane staat duidelijk niet op de to-do list van de coalitie. Koerden zijn helaas geen volk dat verdedigd moet worden tegen de rijkste en meest succesvolle terreur groep op dit moment, ISIS.

Veel vragen maar bitter weinig antwoorden. Europa is doof. In de woorden van een YPG strijder: “ Elke terrorist die wij doden is een aanslag minder bij jullie”. Het gaat hier niet om het feit of we een revolutionaire groep moeten bewapenen of niet, het gaat om de verschrikking die ISIS vertegenwoordigd. Wij geven hun het ergste : een thuisland , een basis voor hun terreur die zeer snel voor onze deur staat. De vraag is alleen nog maar hoe onze leiders zich gaan verantwoorden.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.