Meerderheidsoppositie

Ik leef nog niet zo lang, maar toch kan ik al zeggen dat er een nieuwe trend is in de politiek die er niet was toen ik me erin begon te interesseren. Of toch niet zo duidelijk. Ik noem het “meerderheidsoppositie”: politieke partijen die expliciet of impliciet oppositie voeren tegen de meerderheid.

Een boeiend maar interessant fenomeen dat volgens mij enkel werkt omdat er geen tijd, ruimte of kennis is om de kritische vraag te stellen “Waarom doe je dat dan niet vanuit het beleid?”. Doordat die vragen niet gesteld (kunnen) worden komen de zaken in de krant zonder kanttekening met als gevolg dat mensen bijna niet meer weten wie meerderheid en wie oppositie is.

Dit is een artikel van vandaag waarin CD&V vraag voor de invoeringen van een groen vierkant (of een groene golf), dat is de mogelijkheid voor zachte weggebruikers om op een moment in de verkeerslichtcyclus in alle richtingen tegelijk groen te krijgen (en zo dan ook schuin over te steken). Het is een beproefd recept dat al uitgebreid wordt gebruikt in de VS en andere landen en dat Groen al vaak opperde als idee om kruispunten veiliger te maken. CD&V zit in de meerderheid in zowel het federale als het Vlaamse niveau en heeft bijgevolg de mogelijkheid om zo’n zaken te realiseren of op zijn minst te bespreken met coalitiepartners. Ook in de stad Antwerpen (het is een artikel uit de gazet van Antwerpen) zitten zij in de meerderheid. Op al deze niveaus kunnen zij mee beslissingen nemen om dit idee werkelijkheid te laten worden.

Is het dan niet bizar om daar een persbericht over uit te schrijven? Dat is het equivalent van een man die zegt “Ik vind dat mijn huis opgeruimd moet zijn” en verwacht dat mensen dan zeggen: “Waauw, wat een geniaal idee!”. Nee, de normale reactie is “Begin er dan aan!”. Dat zouden we ook moeten leren zeggen tegen politieke partijen.

Liefdadigheid

Maar naast deze overduidelijke zelfpromotie die de eigen onkunde in de schaduw plaatst is er ook een minder duidelijke maar meer bizarre trend: partijen en zelfs overheden die aan liefdadigheid doen.

Hier zien we bijvoorbeeld Geert Bourgeois, minister-president van Vlaanderen, die een cheque presenteert van de Vlaamse overheid aan de Warmste Week, een evenement met veel media-aandacht. Als een overheid die de middelen en de mogelijkheden heeft om instellingen zoals de Alzheimer Liga structureel en efficiënt te ondersteunen er voor kiest om een omweg te maken via een programma als Music For Life, dan is dat niet iets om voor te applaudisseren maar om verontwaardigd over te zijn. Ofwel is de overheid van mening dat de Alzheimer Liga dit geld echt nodig heeft en geeft ze dat rechstreeks, ofwel geeft ze het niet. Het kan alleszins niet de bedoeling zijn om mee te doen aan media-hypes. En het is al helemaal hypocriet komende van een partij die voorstander is om de sociale zekerheid net af te bouwen

Hetzelfde geldt voor partijen in de meerderheid, ook zij hebben de macht om structurele financiering te voorzien voor problemen in de maatschappij, maar kiezen er vaak voor om aan liefdadigheid te doen ter promotie van zichzelf. Neem nu Open-VLD die een actie organiseren voor in Mechelen voor kansarme kinderen, waarom niet hun tijd en energie steken om zoiets te doen vanuit het beleid waar zij in de meerderheid zitten?

De enige motivatie die ik mij kan indenken om als beleidspartij aan liefdadigheid te doen is dat je dat doet om burgers te inspireren hetzelfde te doen. Met andere woorden dat je visie op de maatschappij is dat burgers zelf moeten zorgen voor de goede doelen. Dat is een maatschappijbeeld waar ik het niet mee eens kan zijn, fundamentele problemen zoals armoede en ziekte aanpakken zijn een taak van de overheid. Tegen de mensen zeggen dat het aan hen is om die organisaties te onderhouden is niet nobel of mooi, dat is simpelweg schuldig verzuim.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.