Een boek dat twee boeken had moeten zijn. Of drie.

Ik las ‘Dying: A Memoir’. Het allerlaatste boek van Cory Taylor. Ik las het tijdens een drie uur durende vlucht naar mijn vakantiebestemming. Zoals de titel al doet vermoeden is ‘Dying: A Memoir’ geen luchtige zwembadliteratuur. Het is een beknopt verslag van een leven, haastig opgetekend tijdens de laatste weken van het leven van de schrijfster Cory Taylor. Taylor heeft uitgezaaide kanker. Niets meer aan te doen. Haar fysieke conditie is slecht: “I weigh less than my neighbor’s retriever”, zegt ze wanneer ze zichzelf beschrijft. En toch doet ze de ongelofelijke moeite om in die laatste weken nog een boek te schrijven, een document na te laten, over haar gedachten, haar relaties met familieleden, haar jeugd.

Het boek krijgt uitstekende reviews in The Guardian en de New York Times. Wie ben ik dan om te zeggen dat het mij juist ietwat tegenviel? Niet het eerste deel van het boek. Integendeel. Dit deel is ontzettend indrukwekkend. Het zijn de hoofdstukken waarin Taylor verslag doet van haar gevoelens over het sterven. Bijzonder toegankelijk geschreven, wars van sentimentaliteit, beschrijft ze de weg die ze kiest naar het einde van haar leven. Dat hier een wijze vrouw schrijft en sterft, een vrouw om veel van te kunnen leren, is vanaf de openingszin van het boek helder.

Hoe jammer vind ik het dan ook, dat het tweede deel zo veel minder interessant is. Het is in feite niet meer dan een lang relaas van haar jeugd: een moeilijke tijd, met lastige relaties met zussen, broer en ouders. Ondanks een zekere mate van persoonlijke herkenning van de complexiteit van die familierelaties, kan het me op geen enkel moment echt boeien. Het blijven onuitgewerkte ‘personages’, met oninteressante onderlinge strubbelingen. Het laat mij onberoerd.

Cory Taylor is ervaren genoeg om te beseffen dat dit saaie kost kan zijn voor haar lezers. Toch kiest ze voor gedetailleerde, lange verhandelingen over haar jeugd en verliest ze zich in herhalingen en uitgebreide sfeerbeschrijvingen. Al lezende vraag ik me af waarom ze dit boek zo heeft opgebouwd. Mijn enige verklaring is, dat het tweede deel van het boek helemaal niet voor mij bestemd is. Noch voor enige andere lezer die haar niet persoonlijk gekend heeft trouwens. Het is geschreven voor de mensen die ze achterlaat. Haar familie.

Aan het einde van mijn vlucht, het boek is uit, bedenk ik dat ze misschien te weinig tijd heeft gehad. De dood was sneller dan haar vingers konden tikken. Het hadden twee boeken moeten zijn. Eén boek voor ons, haar lezerspubliek, waarin ze ons op indringende wijze meeneemt in haar gedachten over sterven en sterfelijkheid. En een tweede boek voor haar directe familieleden: een zeer persoonlijke familiegeschiedenis die helderheid en troost aan de achterblijvers biedt.

Stiekem hoop ik dat ze voor haar eigen gezin een derde boek heeft achtergelaten. Want in ‘Dying — A Memoir’ komen ze nauwelijks voor.

Schrijf je eigen levensverhaal en deel het alleen met je allerliefsten op een moment dat je zelf bepaalt (dat kan zelfs zijn na je dood). Ga naar www.tijdingen.nl.
Show your support

Clapping shows how much you appreciated Tijdingen’s story.