Never gonna give you up
Rick Astley, de man die zichzelf met één song tot icoon van de memes zong, geeft niets of niemand ooit op. Zeker zijn enige hit single niet. Deze week was het dertig jaar geleden dat Astley z’n klassieker uitbracht en dat heuglijke feit deelde hij uitgebreid op social media.

Dertig jaar geleden. Het was 1987, ik was 18 en tekende per 1 augustus van dat jaar mijn eerste huurcontract: een kamer in Eindhoven. De overgang van ouderlijk huis naar studentenhuis werd begeleid door muziek. In mijn Sony walkman zat altijd een TDK-bandje met de meest uiteenlopende artiesten, maar nooit Rick Astley. Te Stock Aitken& Waterman voor woorden en dus gewoon niet om aan te horen.
Mijn mede-huisbewoners waren het daar wel mee eens. Uit de kamer links naast de keuken kwamen voornamelijk Sinead O’ Conner geluiden. In de kamer direct achter de voordeur hoorde ik dagelijks America’s ‘Horse with no name’. In de bezemkast, want veel groter was die kamer echt niet, woonde een Høker. De tweede etage en de bovenste etage waren ‘Verrukkelijke 15’ verdiepingen. Er heerste een onuitgesproken consensus over wat goede muziek was.
Tot de dag dat vanaf de tweede etage “Never gonna give you up” klonk. Rick Astley had zich een weg naar ons studentenhuis gebaand. Het onmogelijk geachte was toch gebeurd. En niet alleen de single deed z’n intrede, nee het was een hele LP. De tweede etage zou nooit meer hetzelfde zijn. Hoe zou ik iemand die zo’n LP kocht ooit nog serieus kunnen nemen? Niet. Nooit. Terugkijkend sluit ik niet uit dat deze song aan de basis stond van mijn eerste grote, definitieve relatiebreuk.
Want sorry, ik ben nou eenmaal geen Rick Astley. I give up on people, let them down, run around and desert them.
Dit is de tekst van een persoonlijke Tijding uit het thema ‘Muziek’. Ik deel deze Tijding met veel plezier een liefde hier met je. Ga naar www.tijdingen.nl om je eigen herinneringen vast te leggen en te delen met je allerliefsten. Delen kan op een moment dat je zelf bepaalt. Zelfs pas na je overlijden.
