Pubermuziek, beter wordt het niet

Als ik Bad van U2 hoor, hoor ik niet alleen Bad van U2. Nee, dan zie ik mezelf als 16 jarige op een dansvloer in een café, met vrienden om me heen. Dan proef ik de zoete Coebergh-jus, voel ik de verliefdheid, maar ook de wanhoop van een wereld waarin crises en wapenwedloop met elkaar wedijverden om mijn zorg. De puberteit. Veel intenser wordt het niet meer in het leven. En hetzelfde geldt voor de muziek die ermee verbonden is. Muziek wordt niet gauw meer zo geweldig intens als toen, in de tienerjaren.

Iedereen zal het herkennen, maar waarom is het zo? De verklaring is vrij eenvoudig: omdat muziek je hersenen prikkelt, het maakt niet uit hoe oud je bent. Maar in het puberbrein heeft die prikkeling meer weg van een vuurwerkshow! Tussen 12 en 22 jaar ontwikkelen onze hersenen zich namelijk razendsnel en ook onze hormonen-aanmaak draait op volle toeren. De hormonen vertellen de hersenen dat alles ongelofelijk emotioneel beladen en dus belangrijk is.

Ook, of vooral, muziek. Muziek-impulsen raken het genots-centrum in onze hersenen met als gevolg dat dopamine, serotonine en oxytocine worden aangemaakt: de stoffen die we nodig hebben om ons goed te voelen. Hoe vaker we een leuk nummer horen, des te meer impulsen het brein ontvangt en des te steviger deze in herinneringen worden vastgelegd. Om nooit meer te vergeten.

De tumultueuze puberjaren waarin we in korte tijd veel ervaringen opdoen, zijn zo belangrijk voor de rest van ons leven dat onze hersenenen dusdanig geprogrammeerd zijn, dat ze gedurende die periode meer en steviger opslaan dan in andere periodes in ons leven. Dat geldt zeker voor de muziek die de soundtrack van onze tienerjaren vormt.

Vanzelfsprekend komen er ook later songs voorbij die prachtig zijn, maar zelden hebben ze dezelfde emotionele lading als de songs van toen. Want de songs van toen geven ons niet alleen de herinnering aan de muziek, maar aan misschien wel de meest intense, emotionele tijd van ons leven: de jaren waarin we onszelf werden.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Tijdingen’s story.