Aan elke moeilijke periode komt een eind

Ontheemd, geslagen, getekend; aan de heftige jeugd die Jasmin beleeft, komt een einde als zij haar intrek neemt in Timon woongroep de Hodshonhof. Het meisje dat nooit een thuis had, voelt zich met open armen ontvangen door de kernbewoners met wie zij in hartje Amsterdam een mooi pand deelt. Sinds ruim een jaar bouwt zij er aan een zelfstandig bestaan.


“Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 4 was. Ik kwam met mijn moeder, die toen zwanger was van mijn oudste broertje, in een opvanghuis terecht”, vertelt Jasmin. Een periode met veel verhuizingen volgt. “Mijn moeder was wispelturig, ze wilde steeds ergens anders heen. Voor een kind is dat niet leuk. Je moet afscheid nemen van vriendjes en vriendinnetjes en opnieuw beginnen.Ik zie dat nu aan mijn broertje en zusje (een tweeling, die Jasmins moeder samen met een andere man kreeg).”

Jasmin wordt op school gepest, maar kan bij haar moeder niet terecht met haar problemen. “Zij was druk met haar eigen dingen. Mijn ouders hebben jong kinderen gekregen en waren daar eigenlijk nog niet aan toe.”

Geslagen

Jasmins moeder heeft wisselende contacten met mannen en haar dochter zegt daar wat van. Die confrontaties monden uit in ruzies, waarbij Jasmin vaak klappen krijgt. “Dat je je kind een pak slaag geeft als het niet luistert, zit in onze cultuur. Dat zit me niet dwars, het gaat om de manier waarop. Mijn moeder sloeg haar frustraties eruit op mij.”

Op haar vijftiende verhuist Jasmin naar haar vader in Amsterdam. Dat gaat een tijd goed, maar na twee jaar keert ze noodgedwongen terug naar haar oude woonplaats, waar ze depressief wordt. Een maatschappelijk werker vertelt haar over Timon. Het lijkt erop dat Jasmin naar een woongroep in Houten zal verhuizen, maar er blijkt plek voor haar te zijn in de Hodshonhof in Amsterdam, waar Jasmin nog studeert.

“Dat had ik nog nooit gezien, dat mensen bij elkaar blijven omdat ze écht van elkaar houden.”

Hodshonhof

Met hulp van haar begeleidster werkt Jasmin in de woongroep aan persoonlijke doelen. “Ik ben nogal chaotisch”, bekent ze, “papieren belanden bij mij meestal op een stapel. Zij helpt mij die instelling te veranderen.” Intussen studeert Jasmin voor medewerker maatschappelijke zorg, loopt ze stage bij het Leger des Heils, zit ze achter de kassa bij een supermarkt en volgt ze een intensieve traumatherapie. “Op korte termijn is deze therapie echt slopend, maar op de lange termijn begin ik te merken dat het echt wat doet.”

Ondanks haar drukke leven, probeert Jasmin regelmatig aan te schuiven bij een gezamenlijk eetmoment in de Hodshonhof, of bij een gezellige avond. “Gelukkig begrijpen de kernbewoners het als dat niet lukt. Als ik behoefte heb aan contact, stuur ik één van mijn buren een appje met ‘Hoi. Thee?’ en dan drinken we samen thee. Het is ongedwongen.”

De liefde tussen de stellen die als kernbewoner in de woongroep wonen, geeft Jasmin hoop. “Dat had ik nog nooit gezien, dat mensen bij elkaar blijven omdat ze écht van elkaar houden.”

“Ik koester geen wrok, ik haat mijn ouders niet. Het is nu goed.”

Tattoo

Op haar onderarm heeft Jasmin een tattoo met de namen van haar ouders. “Ondanks alles wat er gebeurd is, zie ik dat mijn vader zijn best doet er voor mij te zijn. En mijn moeder heeft ondanks alles wel vier kinderen grootgebracht. Ze heeft me gegeven wat ik nodig had. Ik koester geen wrok, ik haat mijn ouders niet. Het is nu goed.”

Toekomst

Jasmin kijkt al uit naar een eigen woning in Amsterdam. Ze rondt haar studie het komende jaar af en verwacht dat ze aan de slag mag bij het Leger des Heils, waar ze nu stage loopt als groepsbegeleider voor verslaafden en ex-daklozen. Maar Jasmin heeft ook de droom ooit in films te acteren. Daarom gaat ze nog auditie doen bij de acteeropleiding.

Dit verhaal komt uit Timon Thuis. Wil je Timon Thuis thuis ontvangen? Ga dan naar www.timon.nl/steun-timon en meld je aan!