“In het midden van de wereld heb Ik je geplaatst, opdat je van daaruit des te makkelijker om je heen kunt kijken naar al wat er in de wereld is.” Pico — Oratie over de Menselijke Waardigheid

Pico schrijft in zijn werk over zijn opvatting van de mens en geeft daarmee op een heldere manier wat de mensopvatting van de Renaissance was. Hij schrijft over de wijze waarop God de wereld had geschapen en welke rol de mens in die wereld vervult. Pico beargumenteert dat de mens door God in het midden van de wereld is geplaatst, waarmee hij het belangrijkste schepsel van God is. Voorts kan volgens hem de mens de wereld naar zijn eigen hand zetten dankzij het oordeelsvermogen dat zij van God hebben gekregen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld dieren, die aan begrenzingen zijn onderworpen. Ik zal in het kort beargumenteren waarom de mens niet het centrum van de wereld is en de stelling van Pico dus onwaar is.

Een argument dat de stelling van Pico ondermijnt is het bestaan van natuurrampen. Op deze rampen heeft de mens geen invloed en deze rampen kan de mens ook niet naar haar hand zetten. Denk daarbij aan orkanen of een tsunami zoals in 2004. Deze gebeurtenissen geven aan hoe machteloos de mens is en dat de mens niet opgewassen is tegen de kracht van de natuur. Ook de opwarming van de aarde zijn zaken waar de mens nog niet of nauwelijks een antwoord op heeft. Daar komt bij dat de mens altijd ondergeschikt is aan de natuurwetten, zoals zwaartekracht. Indien de stelling van Pico waar zou zijn, zou de mens ook deze wetten naar haar hand kunnen zetten, iets dat uiteraard onmogelijk is. Voorts wijst ook de geschiedenis van de mensheid uit dat de mens niet in het midden van de wereld staat, daar de mens zich vroeger ook in een natuur heeft bevonden waarbij zij zich niet altijd kon verzetten tegen andere diersoorten.

Kortom, de mens is machtig, de mens is dominant en kan de aarde in vergaande mate naar haar hand zetten. Echter staat de mens niet in het midden van de wereld, zoals Pico stelt. De mens blijft altijd nog ondergeschikt aan de natuur.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.