Nederlandse vrouwen zouden meer als Astell moeten zijn

Remember, I pray you, the famous women of former ages, the Orinda’s of late, and the more modern heroins, and blush to think how much is now, and will hereafter be said of them, when you your selves (as great a figure as you make) must be burried in silence and forgetfulness. — Mary Astell

Mary Astell is een van de eerste feministische Engelse schrijfsters. In haar filosofie verwondert zij zich over de schijnbare tegenstelling tussen de rationele, intelligente man en de emotionele vrouw. Zij betoogt dat deze scheiding niet natuurlijk is, maar cultureel bepaald. Astell poneert in dit citaat echter niet alleen een mensbeeld waarin man en vrouw gelijk zijn qua mentale capaciteiten, maar ze geeft de mens ook een taak. De taak iets achter te laten. Te creëren. Door te stellen dat de vrouw niet vergeten mag worden in de geschiedenis geeft ze ons de taak iets bewonderenswaardigs te doen op het gebied van wetenschap, literatuur, cultuur, op het gebied van het denken. Ze maakt het ons niet makkelijk.

Astell raakt met deze gedachtegang de kern van het feministische project aan. Dat waren vrouwen die geen genoegen namen met status quo. In Nederland lijkt dit project nu voltooid. Vrouwen zijn vrijgevochten. Toch is dit niet de volledige waarheid. Nederland staat in de westerse wereld helemaal achteraan als het gaat om de hoeveelheid vrouwen op topposities in het bedrijfsleven, de universiteit en in de politiek. Nederlandse vrouwen zijn seksueel vrijgevochten en dat is natuurlijk prachtig, maar op economisch gebied hebben wij nog een hele lange weg te gaan. In een land als Turkije, wat wij vaak als vrouwonvriendelijk zouden bestempelen, zijn percentueel meer vrouwelijke hoogleraren dan in Nederland. Hoe komt het dat de Nederlandse vrouwen zich zo vrij wanen, maar uit de cijfers blijkt dat dit vies tegenvalt?

Hier kom ik terug bij Astell. De Nederlandse vrouw neemt genoegen met wat ze heeft, haar seksuele revolutie. Ze laat zich begraven door de structuren die mannen, al dan niet expres, continu een privilege geven. Als vrouw ben je een ‘bitch’ als je streeft naar grootsheid, maar continu streven is nodig om verandering te kunnen brengen. Vrouwen in bijvoorbeeld Turkije werken ontzettend hard om zich als intellectueel wezen staande te kunnen houden. In Nederland lijken we vergeten te zijn dat ook wij daar nog keihard voor moeten werken. Dit is waarom Nederlandse vrouwen meer als Astell moeten zijn. Zij zag in dat het nodig is om naar het hoogste te streven om verandering in gang te kunnen zetten. Als alle Nederlandse vrouwen nu eens heel eerlijk zijn, hebben wij echt zo hard ons best gedaan?

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Carlijne Vos’s story.