Over de evenwicht van de lichaamstoffen

De stelling dat ons lichaam bestaat uit 4 verschillende stoffen, namelijk bloed, slijm, gele gal en zwarte gal bepalen of we ons gezond of ongezond voelen is een zeer interessante die velen eeuwen later, ja, zelfs nog in de middeleeuwen stand hield, is waanzinnig ingenieus. Als deze vier stoffen niet in evenwicht zijn voelen we ons ziek, en dienen ze weer in evenwicht gebracht te worden.

Echter schuilt hier enige problematiek in, specifiek wat betreft pijn die door externe factoren gecreeerd wordt, zoals je teen stoten, maar al helemaal bij bepaalde tumoren (zoals kanker) waardoor we ons lange tijd niet ziek hoeven te voelen, maar die wel op zeer korte termijn tot de dood kunnen lijden.

Allereerst wil ik graag spreken over de externe pijn. Hippocrates maakt in deze tekst geen onderscheid tussen pijn en ongezondheid. Wellicht zou gesteld kunnen worden dat interne pijn inderdaad een teken van ongezondheid is (laten we dit zelfs maar aannemen voor nu), maar bij externe pijn doet zich een problematisch aspect door, namelijk dat gezondheid gelinkt is aan het evenwicht, maar wanneer je je teen stoot er wel pijn is, maar dit geen effect zou kunnen hebben op het evenwicht van het lichaam.

Ten tweede de tumoren. Kanker is een van de allergevaarlijkste ziektes voor een mens, maar dikwijls hoor je dat iemand geen enkele vorm van pijn voelde toch heel ziek bleek te zijn en hieraan overleden is. Deze persoon was dus ongelooflijk ziek, maar voelde geen pijn: een situatie die onmogelijk te verenigen is met wat Hippocrates eerder stelde.

In deze twee aspecten schuilt, in ieder geval voor mij, een dusdanige problematiek dat, hoe mooi dit ook uitgedacht is, deze ideeen niet kunnen aansluiten op hoe gezondheid eigenlijk blijkt te werken.