The Washington Post is ‘fired’

Screenshot Twitterpagina Donald Trump

Het ontslag van The Washington Post door Trump biedt een schitterende kans voor een radicaal nieuwe politieke journalistiek: zonder politici.

De Washington Post is niet meer officieel welkom in de campagne van Donald Trump. De krant stelde in een inmiddels aangepast bericht dat Trump president Obama direct in verband bracht met de aanslag in Orlando; alsof er een lijntje liep tussen Obama en de aanslagpleger. Nu is het bij Trump lastig inschatten wat hij precies bedoelt en precies zegt, maar de strekking van het krantenbericht schoot de Republikeinse kandidaat fors in het verkeerde keelgat. Hij trok de accreditatie van de journalisten in:

“The Washington Post unfortunately covers Mr. Trump very inaccurately. Today’s headline, “Donald Trump Suggests President Obama Was Involved With Orlando Shooting” is a perfect example. We no longer feel compelled to work with a publication which has put its need for “clicks” above journalistic integrity.”

Trump gooit niet alleen de politiek redacteuren van The Washington Post eruit, hij expliciteert ook wat integere journalistiek dan is: die is eerlijk, eerlijk over de motieven en drijfveren van de journalisten en het medium waar zij voor werken. Want The Washington Post is geen middel (om Amerikanen te informeren), maar heeft een doel:

“The fact is, The Washington Post is being used by the owners of Amazon as their political lobbyist so that they don’t have to pay taxes and don’t get sued for monopolistic tendencies that have led to the destruction of department stores and the retail industry.”

De krant als lobby-instrument van een internationale onderneming die haar monopolie wil veiligstellen. In één alinea ageert Trump hier tegen grote, anonieme en dominante bedrijven die niet alleen belasting ontduiken, maar vooral de Amerikaanse middenstand slopen. Normaliter leunt de pers naar links, wordt haar verweten een geheime progressieve agenda te hebben die zich juist keert tegen de almacht van bedrijven en een kleine, (politieke en economische) elite. Trump ziet dat dus anders, maar bovenal een prachtig campagnemoment om zijn boodschap nog maar eens te berde te brengen.

Marty Baron, hoofdredacteur van de krant, reageert direct op Twitter. De ingetrokken accreditatie is niets minder dan een ‘verloochening’ van de rol van een vrij pers. De krant gaat dan ook door met het verslaan van de campagne. Wat kunnen ze anders?

Het verwijt dat de krant een vehikel is voor Aamzon, is overigens niet nieuw, maar past in een veel langere campagne van Trump tegen The Washington Post. Jeff Bezos, oprichter van Amazon en eigenaar van de krant, reageerde al eerder op de beschuldiging van Trump. Kort samengevat: onzin.

The Washington Post is overigens niet de enige titel die geen toegang meer krijgt bij Trumps bijeenkomsten. Eerder trok Trump de accreditatie in van Politico, BuzzFeed, The Huffington Post, The Daily Beast, The Des Moines Register, the Union Leader, Univision en Fusion. De Post is de negende titel die de klus zonder directe toegang zullen moeten gaan klaren. En dat biedt direct kansen voor een radicale nieuwe vorm van politieke journalistiek: zonder politici.

Het ‘ontslag’ van The Washington Post biedt de krant de mogelijkheid om hun onafhankelijkheid (van logistiek, infrastructuur, voorgebakken persconferenties, impliciete en expliciete afspraken over de verwoording en verbeelding van de kandidaat, voorbesproken interviews, foto-ops, spin alleys) nog maar eens te onderstrepen.

Dat kan: er zijn voldoende ingangen in de campagne van Trump, er is genoeg braakliggend terrein bij zijn (potentiële) electoraat, er liggen verhalen voor het opscheppen bij iedereen die door hem wordt gekleineerd of juist op een voetstuk wordt geheven. Het ontslag door Trump zou wel eens een interessante kwaliteitsimpuls kunnen geven aan de verslaggeving van de campagne. De Post moet op zoek naar alternatieve invalshoeken en kan niet meer volstaan met het inloggen op het account van de Republikeinse kandidaat. De blik moet naar buiten, naar de tweede en derde ring rond zijn kandidatuur.

En van een blik naar buiten is nog nooit een journalist minder geworden. Dit is misschien het beste wat de Post en in potentie de (Amerikaanse) politieke pers heeft kunnen meemaken. <<