Vers van het veld: we hebben het gew’eten’

Luc Balcer, Genk

Alles dient tegenwoordig ‚aan huis’ geleverd te worden. We worden overstelpt met dienstenaanbieders die het je zo makkelijk maken om niet meer het huis uit te moeten. Het is blijkbaar een boze wereld daarbuiten en we kunnen maar beter alles online bestellen. Bedrijven als Zalando noteren topomzetten en zelfs de lokale fastfoodbusiness rekent zich rijk aan de apps die ervoor zorgen dat je vanuit je luie zetel geen ‚video-on-demand’ moet missen. Een mens is tegenwoordig in staat om zijn leven lang binnen te kunnen overleven zonder fysiek contact te maken met de buitenwereld.

De concurrentie is de sector is moordend. Een lampje stuk? Er zal wel een bedrijf zijn dat je maximaal12 uur later een oplossing brengt. Zondagen zijn niet langer heilig. Allemaal omdat we geen tijd meer hebben. Of willen vrijmaken. Trappen we niet met zijn allen in de val van de marketing dat we ons graag laten wijsmaken wat we nodig hebben? Het is een filosofische discussie waard. Maar doen we die dan online of face-to-face?

Alles netjes sorteren en opbergen…

Kwali’tijd’

Als we dan al zo druk bezig zijn en geen tijd meer hebben om ons kroost te voorzien van een stevige maaltijd dan zijn we onszelf verplicht de aangeleverde goederen te kiezen én te keuren. Op zich al bijna een tijdrovende job want na de verhalen van aanbieders als HelloFresh sta je toch wel argwanend tegenover waar een abonnement aan kleeft. De tijd die we vrijmaken door niet naar de winkel te hollen wil ik ook niet besteden aan het lezen van kleine lettertjes en aan het afschepen van opdringerige callcenters. Of het lekker was? Of ik nog meer wil? Of ik het zal aanraden? Of ik nog gebruik wil maken van een korting in ruil voor een onverbreekbaar contract? Thanks, but no thanks!

Eerlijk gezegd ben ik ook niet de persoon die zijn tijd na de werkuren wil doorbrengen als opvolger van Jamie Oliver. Mijn kookkunsten zijn beperkt tot de basis van ‚Ons Kookboek’ en meer dan een uur achter de kookpotten staan zie ik niet dadelijk zitten. Een bijkomend ‚probleem’ is dat we tegenwoordig al te vaak aan ons kroost vragen ‚wàt’ ze willen eten. Alsof we een Lunch Garden zijn. De meeste antwoorden bevinden zich dan binnen de perimeter van ‚Buh! — Frieten! — Iets met pasta of zo?’. Nog nooit heeft één van mijn kinderen als antwoord ‚Doe mij maar een heerlijke exotische rijstschotel met gemarineerde eendenborst met honingsaus, gegeven. Laat staan dat ze langs je komen staan kijken of de verhouding sojasaus en rode porto wel naar behoren is.

Veeleisende Bourgondiërs.

De gemiddelde Vlaming gaat graag op het restaurant waar ze aan drie criteria voldoen: „Lekker, veel en ‚goedkoop’”. Of dat nu restaurant Mama is of ergens aan de dijk in Blankenberge,het zijn de fundamenten voor elke maaltijd. De meerderheid waagt zich zelden aan een experimenteel gerecht. Tenzij het gratis wordt aangeboden. En dan nog is het vaak ‚goed voor één keer, maar toch liever een steak met frieten’. Dat maakt aanbieders als HelloFresh zwak in hun aanbod. Zeker als ze komen aandraven met abonnementen. Het percentage van ‚Goed voor één keer’ ligt te hoog. Misschien zijn we wel veeleisend voor de categorie ‚Wat we zeker NIET willen eten’. De uitdaging blijft dan te blijven verbazen met een Vlaamse keuken waarvan de meerderheid goesting in blijft hebben.

Vers? Natuurlijk!

In de zoektocht naar de beste oplossing om de hongerige magen te stillen kwam ik vorige week uit op het team van versvanhetveld.com. Of versvanhetveld.be kan ook. Hun website mag er dan niet zo afgelikt uitzien als de allesopslorpende concurrentie, het aanbod sprak wél aan. En gelukkig geen abonnementen te bezegelen met een bloedstempel. Niet dat je geen abonnementen kàn nemen, maar de vrijheid is er wel. Hun aanbod ligt voornamelijk op het inlands aanbod. Seizoensgroenten en fruit, uitgebreid met uitheemse soorten omdat deze noodzakelijk zijn voor de recepten die ze meegeven bij de bestelling van een seizoenscolli. En af en toe buitenlands fruit omdat we hier nog steeds af te rekenen hebben met 4 seizoenen. Een deel van hun aanbod komt uit eigen Haspengouwse velden of van leveranciers uit de buurt. Het voordeel is dat er minder transportkosten bij komen kijken en dat het geheel wat duurzamer is. Want hoe vers kan je een broccoli uit het zuiden van Spanje eigenlijk noemen?

Naast het aanbod aan fruit en groenten kan je trouwens ook kiezen uit seizoensgebonden soepjes en fruitsapjes uit het Limburgse zuiden die luisteren naar de naam ‚Pipo’. Heerlijk toch :-)

Doe maar iets voor vier personen!

Het team van versvanhetveld.com biedt sinds een jaar twee colli’s aan waarbij je enkel nog zelf voor het vlees en enkele bijzaken moet zorgen. Omdat de distributie en handlingskosten op deze kleine schaal anders te hoog zouden liggen. Maar op vraag van vele tevreden klanten wordt er toch werk gemaakt van een ‚all-in’ formule. Vanaf nu dus alles in huis om een hele week mee toe te komen. Alles? Neen, voor bijvoorbeeld boter, peper en zout zorg je uiteraard zelf.

Het bestelde pakket (Of ‚colli’) zag er alleszins veelbelovend uit. Het omvatte 4 hoofdgerechten en een dessertje. Ik som ze even op:

  1. Rode koolpuree met spek en honingappeltjes

2 Lasagne met prei en zalm

3 Winterse ovenschotel

4 Kalkoengebraad met sherrysaus, broccoli en kroketjes

5 Peertjes in chocoladesaus met vanille-ijs

Klinkt goed voor de doordeweekse Vlaming! Geen exotische gerechten waarvan je eerst de herkomst moet gaan Googlen en waarvan je tegen je kinderen moet zeggen dat je eigenlijk zelf niet weet hoe het zal smaken. Bestellen dus maar en hopen dat het vers, lekker en voldoende zal zijn. Dat laatste was met HelloFresh wel een punt van discussie.

De resultaten van de tafeljury

Alles werd netjes op zaterdagochtend aan huis geleverd. Genoeg tijd dus om eventuele zaken die we toch niet in huis hadden aan te kopen. Een droge Sherry stond bijvoorbeeld niet in de drankenkast en een Über voor alcoholische dranken bestaat nog niet.

De geleverde waren zaten allemaal netjes verpakt in een grote kartonnen doos die genoeg bescherming gaf in geval van afwezigheid. Aan het gewicht van de doos te merken zouden we alvast niet van honger omkomen. Een bijlage maakte ook duidelijk hoe we bepaalde ingrediënten best bewaarden. Leuk voor de modale huiskok.

Omwille van de buitentemperaturen besloten we van start te gaan met de winterse ovenschotel. Netjes de gebruiksaanwijzing gevolgd en uiteindelijk een gerecht op tafel kunnen gooien waar we met heel het gezin eigenlijk twee dagen van konden eten. Uiteindelijk toch niet gedaan maar de restjes netjes terug in de diepvries geplaatst. Resultaat: het mocht nog wel eens worden klaargemaakt!

Op maandag stond de lasagna met prei en zalm op het menu. Een beetje een risico want de jonge sjarels zijn de lasagna bolognese gewoon. De bereiding verliep probleemloos en ook hier mocht het resultaat best gezien worden. De kinderen waren zoals verwacht een beetje verbaasd omdat de lasagna ‚anders’ was maar het hapte goed weg. Probleem: weer te veel van het goede. De bomma zag de overschot graag komen en wist te vertellen dat het naar behoren smaakte.

Tijd dan op woensdag voor de puree met honingappeltjes. Ook hier lachende gezichtjes aan tafel. De appeltjes met spek was een aangename verrassing. De rode kool, voor de eerste keer niet uit een bokaal, deed wat kinderwenkbrauwen fronsen. Achteraf bekeken hadden we misschien wel best de appeltjes wél van hun schil ontdaan. maar al doende leert men. Te weinig? Ook hier niet het geval. Een deel van de puree verdween in het diepvriesvakje.

Door de drukte van het huishouden werd het kalkoengebraad verschoven naar het weekend. Voetbal- en zwemtrainingen zorgden ervoor dat we niet genoeg tijd vonden om het te bereiden. Helaas werd door onze eigen fout de broccoli niet op de meest optimale manier bewaard waardoor we verplicht werden even aan de lokale winkel te stoppen voor een nieuw exemplaar. Jammer maar het zij zo. Het gerecht viel zoals verwacht in goede aarde. Goede Vlaamse kost zonder al te veel gepruts aan tafel scoort altijd goed bij 10 tot 14-jarigen. Ik heb geen idee vanwaar het kalkoengebraad kwam, maar het smaakte alleszins voortreffelijk.

Moet ik tenslotte nog zeggen dat we niet tot het dessert zijn gekomen. De kinderen dachten dat de peren gewoon waren om tussendoor op te eten. De chocolade werd dan maar voor de TV opgepeuzeld.

Slotsom: de ‚all-in’ colli van versvanhetveld.com mag er best wezen. Ik denk dat de meeste gezinnen met beperkte tijd en kennis van kookkunsten hier een vette kluif aan hebben. We hebben er meer dan een week ons buik van vol gehad en dat bedoel ik echt niet negatief. De totaalprijs bedroeg €79 euro. Reken dat je hiervoor eigenlijk 6 à 7 dagen van kan eten. Prijs/kwaliteit dus een voltreffer.

Zijn er minpunten? Muggenzifters kunnen moeilijk doen dat er toch nog een leveringskost bij komt kijken van vijf euro. Voor de verwende Zalandobestellers iets ongewoons, maar met de gedachte dat een klein bedrijf zoveel tijd steekt in het samenstellen van de goederen en het leveren is die vijf euro een peulschil.

Een ander minpunt: ze leveren voorlopig enkel in Limburg en Vlaams-Brabant. Vooral een minpunt voor de rest van Vlaanderen die enkel mogen hopen dat het team van versvanhetveld.com even snel mag groeien als hun vers versneden kolen.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Vers Van Het Veld’s story.