เศษเสี้ยว.

ผมตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวันที่ผ่านมาหลังเธอจากไป ดันเกิดความสงสัยระคนคิดถึงเรื่องที่ผ่านมานั้นทำไมมันดูห่างไกลออกไป ทั้งที่เมื่อวันวานยังรู้สึกว่าความรู้สึกที่ว่านั้นยังคอยหลอกหลอนทุกโมงยาม ไม่ค่อยเข้าใจนักแต่รู้สึกสมองปลอดโปร่งกว่าที่เคยเป็น

จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ พลางชมวิวทิวทัศน์จากระเบียงคอนโดสูงสิบชั้น มองไปในเมืองอันกว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยต้นคอนกรีตสูงต่ำไร้ความรู้สึก

หรือผมชาชินไปกับเรื่องดังกล่าวแล้วกันแน่ ?

นกพิราบสองตัวบินล้อกันมาหยุดที่พื้นระเบียงเบื้องหน้า ครั้งที่เท่าไหร่จำไม่ได้ที่นกสองตัวนี้ชอบมาจีบกัน หยอกล้อกันที่พื้นที่ตรงนี้ พวกมันคงมีความทรงจำมากมายจนนับไม่ถ้วนเป็นแน่

ผมพลันนึกถึงเศษเสี้ยวของความทรงจำระหว่างผมกับเธอที่เหลืออยู่ มันเป็นความทรงจำที่เห็นเป็นรูปธรรม รองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สสีขาวล้วนของเธอ กางเกงยีนส์ขาสั้นที่ผมมักจะบอกเธอเสมอว่าสั้นแสนสั้น แว่นกันแดดสีชาข้าวบาร์เลย์ที่เธอรักที่จะสวมมันไม่ว่าจะตอนไหนก็ตาม

ไม่เข้าใจเหมือนกัน ความรู้สึกมันห่างไกลออกไปในวันนี้ แต่ความทรงจำความนึกคิดที่เกี่ยวกับเธอยังหลงเหลืออยู่ เอาเข้าจริงผมก็สับสนบางวันว่าเรากำลังเป็นอะไร

“ทุกสิ่งเกิดจากใจทั้งนั้น

ทิ้งและปล่อยผ่านไปเท่านั้น

ทุกอย่างอยู่ที่ใจเธอนั้น

เกิดจากใจทั้งนั้น”

ผมเปิดเพลง ร่องน้ำตา ฟัง คนเรามันไม่ลืมง่ายขนาดนั้นหรอก แต่พี่เล็กกำลังให้กำลังใจคนฟังมากกว่า เพลงจบลงผมก็ยังนึกคิดถึง

คนเรามันจะใช้ความรู้สึกหรือใช้ความคิดยังไงก็คงแยกจากกันได้ไม่ขาด

ไม่รู้อยู่ดีว่าถ้าผมหลับลงไปแล้วตื่นอีกครั้งหนึ่ง ความไกลห่างของความเจ็บปวดนั้นจะยังเท่าเดิมหรือกลับมารุนแรงขึ้น แต่ในวันนี้ผมเข้มแข็งขึ้น และอยากจะก้าวต่อไปในทางข้างหน้าให้ได้

เพลงถัดมาดังขึ้น

“สักวัน หากเราต้องไกลห่าง เธอจะจำฉัน ได้บ้างมั้ย”

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Thanwa’s story.