Ben Bu Acıyı Seviyorum

Eskiden gözlerim içime içime ağlardı. Şimdi zihnim kendi içine kusmakla meşgul.

Çünkü eskiden ağlayan insana güçsüz derlerdi, şimdi ise düşünene haksız diyorlar.

İçimde boğmaya çalıştığım her ses zihnimin duvarlarına bir o kadar sert çarpıyor.

Kapalı dudaklarımdan çıkış bulamayan her cümle ciğerlerime doluyor ve

Susmak hiç bu kadar susatmamıştı.

Sadece kurumuş damaklarımız değil, kurumuş ruhlarımızın kemikten paketleri içi boş ve devrilmek için kuvvetli bir rüzgarın gelip çarpmasını bekleyen kupkuru ağaçlar gibi.

Üzülmüyorum, çünkü bu dünyayı daha da çirkin hale getirmek isteyenler yüzünden ümitsizliğe kapılmak bu çilenin kutsallığına ihanet.

Üzülmüyorum, ben bu acıyı seviyorum .

Ben, sen ve biz kendi ruhunda benliği adına elli bin kere intihar etmiş cesetleriz.

Yine elli bin kere faili meçhule gitmiş tefekkür keyfiyeti ile, ruhları içerisinden söküp atılmış bilmem kaç kilo et ve içine sığdırılmış kemiklerden ibaretiz.

Üzülmüyorum, çünkü bu dünyayı daha da çirkin hale getirmek isteyenler yüzünden ümitsizliğe kapılmak bu çilenin kutsallığına ihanet.

Üzülmüyorum, ben bu acıyı seviyorum .


Originally published at parasutlusupermen.com.