เริ่มต้นไม่ถูก ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึง วันที่กูกับมึงจะต้องเดินจากกันไปจริงๆ เหลือไวแค่กู ที่ยังคงคิดถึงมึงอยู่ตลอดเวลา
เริ่มจากความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ระบุไม่ได้ว่าเราเป็นอะไรกัน? เพื่อน คนพิเศษ หรือแฟน หรืออะไรก็ตาม แต่ตลอดเวลา 3 ปีนั้น มันเป็นความรู้สึกที่ดีเสมอมา มึงเป็นคนที่นึกถึง คิดถึง และแคร์เอามากๆ มากกว่าเพื่อนทั่วๆ ไป ในขณะที่มึง ยืนยันความรู้สึกชัดเจนว่า “เราเป็นแค่เพื่อนกัน” แต่การกระทำของมึง มันดีจนกูไม่อาจคิดได้ว่าเราเป็นแค่เพื่อน มึงคอยช่วยเหลือ ให้คำปรึกษากับกูตลอด ทุกครั้งที่กูมีปัญหา มึงคือคนแรกที่ยื่นมาเข้ามาช่วย
ในความชัดเจนของคำว่า “เพื่อน” ของมึง กูเข้าใจดี และพยายามห้ามตัวเองตลอดเวลาว่า อย่าคิดเกินเลย แต่ความรู้สึกมันห้ามยาก เพราะกูเริ่มรู้สึกกับมึง ไม่ใช่จากเพื่อน แต่มันมากกว่านั้น ตรงนี้เป็นจุดที่ทำให้เราสองคนทะเลาะกันบ่อย จนมึงก็คงรำคาญ
จนวันนึง มีคนๆ นึงเข้ามา คนที่ทำให้มึงรู้สึกดีมาก ดีจนทยายกำแพงของตัวมึงเองได้ กำแพงที่มึงสร้างมากั้นกูกับมึงไว้ น้องเค้าทลายลงได้ ซึ่งกูก็ดีใจและปนกับน้อยใจค่อนข้างมาก แต่จะทำยังไงได้
ชีวิตดำเนินมาจนถึงวันนึง ทีี่กูรู้ว่ามึงกำลังจะไปเที่ยวกับน้องคนนั้น ในใจกูเสียใจมาก เพราะวันหยุดยาว กูก็อยากไปเที่ยวกับมึง จนกูทนไม่ได้ นิสัยไม่ดีเลยออกมา เพราะอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกอึดอัด เลยต้องโทรไปหาน้อง เพื่อต้องการคำตอบที่ชัดเจนว่า ตกลงมึงกับน้อง เป็นอะไรกัน แค่คนที่คุยกันถูกคอ รู้สึกดีด้วยเฉยๆ เหมือนที่มึงบอกกู หรือมากกว่านั้น ซึ่งน้องเค้าให้คำตอบว่า “พี่เค้าบอกเองว่าเราเป็นแฟนกัน เมื่อกี้เพิ่งวางสาย และบอกว่า พูดกับแฟนดีๆ หน่อย” …
กูอึ้ง เงียบไปไม่กี่วิ ก็ตั้งสติได้ น้องเค้าเริ่มสงสัย ว่าทำไมอยู่ๆ มาถาม กูก็บอกว่าไม่มีอะไร จนน้องเค้าพูดออกมาว่า “ผมรู้นานแล้ว พี่เค้าเล่าให้ฟังนานแล้ว ว่าพี่ชอบพี่เค้า แต่พี่เค้าไม่ได้คิดอะไร แต่พี่เค้าบอกว่าพี่เป็นเพื่อนที่ดีคนนึงเลยนะ” ….. “เมื่อวานตอนพี่ไปดูหนังกัน ผมก็โทรไปหาพี่เค้า พี่เค้าบอกว่า อยู่กับพี่ เดี๋ยวพี่ทำหน้าหงิก เดี๋ยวค่อยโทร” ….
ถึงตอนนี้กูรู้แล้วว่า น้องเค้าสำคัญกับมึงจริงๆ เพราะมึงไม่เคยโทรคุยกับใครนาน มึงไม่เคยหวานกับใคร มึงไม่เคยใจเย็นกับใครแบบนี้ กูก็โอเค บอกน้องเค้าไปว่า อย่าไปบอกพี่เค้านะ ว่าพี่รู้แล้ว พี่จะทำเป็นไม่รู้เรื่อง จะเป็นเพื่อนมันต่อไป
… แต่ก็กูอีกที่ทนไม่ได้ ทวีตข้อความแนวน้อยใจจนมึงรู้ เรื่องก็เลย กูเลย dm ไปขอคุยให้ชัดเจน แต่มึงคงสุดๆ แล้ว เลยบอกให้กูออกไปจากชีวิตมึง ตั้งแต่กูเข้ามาในชีวิตมึง ทำให้ชีวิตมึงวุ่นวายมาก …
กูร้องไห้ ตลอดทางจากบ้านมาที่พัก ร้องแบบไม่เคยร้องหนักแบบนี้มาก่อน เสียใจ รู้สึกผิด ต่างๆ นาๆ เสียดายความเป็นเพื่อนของเรา ตลอดเกือบ 3 ปี ที่เราสนิทกัน ช่วยเหลือกัน เสียดาย…. น้อยใจที่มึงไม่บอกความจริง ว่าโอเคกับน้องเขาแล้ว จริงๆ บอกตรงๆ ก็ได้ กูทำใจยอมรับได้ แต่ก็เข้าใจมึง ว่ามึงก็รักษาน้ำใจกู ไม่อยากให้กูคิดมากและเสียใจ
ตื่นมาตอนตีสี่ รู้สึกไม่ไหวแล้ว อยากคุยกับมึง อยากได้ยินแค่คำว่า “อือ” เหมือนปกติ เวลากูถามหรือชวนไปไหนแล้วมึงตกลง สั้นๆ แต่เป็นอันรู้กัน คำขอร้องเดียวที่กูอยากบอกก็คือ “เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมนะ” …
ไม่รู้ว่ามึงจะได้รับสารมั้ย? ไม่รู้ว่ามึงได้รับแล้วจะอ่านมั้ย? เลยมาเขียน Medium ด้วยบัญชีนี้ หวังว่ามึงจะอ่าน และรับกูเป็นเพื่อนเหมือนเดิม
กูสัญญาว่าจะรักษาระยะห่าง จะกดความรู้สึกที่เกินเลยกับมึง กูแค่อยากมีมึงเป็นเพื่อน ช่วยเหลือดูแล เวลาคนใดคนนึงเดือดร้อน เหมือนที่ผ่านมา แค่นั้นจริงๆ ของคำเดียวสั้นๆ “อือ” ของมึงได้มั้ยเพื่อน???
Email me when ยาแก้แพ้ ™ publishes or recommends stories