Een nieuwjaarsbrief

Terugkijken

Zo vlieden dan de dagen, laten hun sporen na, of verdwijnen spoorloos. Vertwijfeld kijk ik naar de kruimels van het jaar. Het is niet het verstrijken van de tijd die naar de keel grijpt, maar het verloren gaan van mogelijkheden. Een heel jaar, vier seizoenen, 52 weken, herleid tot een handvol herinneringen. Was dit het nu — was dit het maar? Bij het omkijken werp je vaak een schaduw. Maanden en minuten vol leven –en daar tegenover een schrale buit aan verhalen. Neen. Zo mag ik het niet lezen. Niet alle uren horen thuis in een biografie. Een mens leeft ook tussen de regels. In de onbeschreven marge is een heel leven van alledaagsheid, dat (wit)ruimte creëert voor wat gedrukt mag staan. De rust van routine, vangnet en bouwsteen van tekst die geboekstaafd wordt.

Uitkijken

Naar dat zwart op wit wil ik uitkijken. Verlangen naar punten, komma’s en uitroeptekens. Vertelsels vol liefde, zuchten en zoetigheden. Naar oogsten van wat in het voorbije jaar gezaaid werd- en nog ontluiken moet. Of het met wortel en al uitrukken van de distels die zich hardnekkig hebben vastgezet. Hemel en aarde zullen we bewegen. Het kwaad uitgeroeid, achteloos op de mesthoop. Want wij richten ons op wat leeft, geurt en inspireert. En zo zal het jaar zich schrijven. Tussen routine en onvergetelijkheid. Vier seizoenen lang vieren wij het jaar. Lang zal het leven. 365 dagen om precies te zijn. Neemt dus uw pen en doop hem in de vruchten van 2014. Inkt en tranen zullen vloeien. En tussen paragrafen door, ontmoeten wij elkaar. Geven wij elkaar zin. Veranderen we het plot. Woorden schieten alvast te kort.