Over heel Europa waren afgelopen woensdag protesten door misnoegde taxichauffeurs. Geblokkeerde wegen zorgden van Londen tot Madrid voor files en chaos. De sector voelt zich bedreigd door de stijgende populariteit van, ongereguleerde, initiatieven zoals Uber. Net zoals Airbnb bevindt Uber zich immers in een juridische grijze zone.

Zowel Uber als Airbnb maken deel uit van de ‘sharing economy’ die gevestigde sectoren op zijn kop zet. Ze maken het mogelijk voor gewone burgers om economische diensten te gaan aanbieden op een transparante en eenvoudige manier.

Dit tot grote frustratie van de gevestigde sectoren die zich ergeren aan het feit dat deze nieuwe technologieën onvoldoende tot niet gereguleerd zijn. Zo stelde Richard Leipold, voorzitter van de Berlin Taxi Association, in de New York Times dat iedereen volgens dezelfde regels moet spelen. Ook Danny Van Assche, afgevaardigd bestuurder van Horeca Vlaanderen, deed recent gelijkaardige uitspraken na de verstrenging van de logieswet voor Airbnb-verblijven.

Deze eis voor een effen speelveld is dan ook niet onredelijk. Zowel de taxi- als hotelsector wordt gekenmerkt door strenge regulering inzake veiligheid, verzekeringen, taksen en vergunningen. Zo duurt het vier jaar voor een Londense ‘cabby’ diens vergunning kan bemachtigen. Dit in grote tegenstelling tot de aanbieders op deze nieuwe apps.

Wat is dan de oplossing? De regelgeving voor deze nieuwe initiatieven gelijkstellen aan bestaande sectoren is onrealistisch gezien het controleren van alle aanbieders onmogelijk is. De vraag is ook of de bestaande regelgeving niet voorbijgestreefd is. Deze kwam immers tot stand ter bescherming van de consument toen de afstand tussen aanbieder en vrager veel groter was. We zijn immers meer dan ooit in staat zelf een kwaliteitsoordeel te vellen op basis van interne als externe (TripAdvisor) rating- en feedbacksystemen. Ook maken platformen als Uber en Airbnb er een prioriteit van om rotte appels uit het systeem te verwijderen. Nooit eerder in de geschiedenis beschikten we op deze manier over perfecte informatie.

Het dereguleren van de bestaande sectoren lijkt dan ook noodzakelijk om een eerlijke concurrentie toe te laten en de vele frustraties op te lossen. Zo kunnen nieuwe initiatieven op een eerlijke manier de strijd aangaan met de gevestigde waarden; iets wat de consument alleen maar ten goede kan komen en de markt kan vergroten. Denk maar aan Dublin waar een versoepeling van het taxibeleid in 2000 het aanbod drie keer verhoogde terwijl de vraag meer dan evenredig steeg door lagere prijzen en kortere wachttijden terwijl de kwaliteit constant bleef.

Maar de weg voor deregulering is nog lang. Overheden laten zich door lobbygroepen nog steeds verleiden tot ondoeltreffende protectionistische maatregelen. Denk maar aan het veelbesproken Uber-verbod in Brussel. Tot er een doordachte oplossing komt die de frustraties langs beide kanten aanpakt zal de oproer blijven duren. En ondertussen lijkt Uber, die het aantal nieuwe registraties in Europa met maar liefst 850 procent zag stijgen ten opzichte van vorige week, de grote winnaar te zijn geworden van de recentelijke protesten.