ในความสุขที่หายไป…
เราทุกคนล้วนมีทั้งความสุขและความทุกข์ปะปนกันไป แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่เราจะรู้สึกตัวเวลาทั้งสองสิ่งนี้สลับหน้าที่กันอย่างรวดเร็วจนเราแทบจะตามตัวเราเองไม่ทันด้วยซ้ำไป เมื่อความสุขเปลี่ยนเป็นความทุกข์ และเมื่อความทุกข์เปลี่ยนเป็นความสุข มันได้ทิ้งร่องรอยอะไรบางอย่างไว้ให้กับเราเสมอ…
ร่องรอยแห่งปิติ กับ ร่องรอยแห่งความช้ำ
ด้วยความที่เราเป็นสิ่งมีชีวิตเราจึงมักกลัว “ความเปลี่ยนแปลง” เสมอ มดย้ายรังเมื่อฝนจะตก, ปลาหากระแสน้ำอุ่น หรือ นกที่มุ่งหาเขตอากาศที่เหมาะกับการดำรงชีวิต เพราะความเปลี่ยนแปลงกำลังคืบคลานเข้ามา หากเราไม่ปรับตัวแล้วย่อมหมายถึงการยุติ ไม่ว่าจะของชีวิตเรา หรือแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์
และเมื่อความสุขมาแปรเปลี่ยนจากเราไป กระบวนการที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนเราไม่อาจจะยับยั้งได้ เมื่อรู้ตัวอีกทีความทุกข์ก็มายืนยิ้มอยู่ต่อหน้าเสียแล้ว อะไรบางอย่างทำให้ความสุขหนีหายไปจากเรา และเชื้อเชิญความทุกข์เข้ามาแบบที่เราไม่เต็มใจนัก เราจึงมักถามใจตัวเองอยู่เสมอว่า “จะทำอย่างไรให้ตัวฉันมีความสุขได้ตลอดไปนะ?”
“จะทำอย่างไรให้ตัวฉันมีความสุขได้ตลอดไปนะ?”
คำถามข้อนี้มีข้อดีมากมาย โดยเฉพาะที่มันท้าทายเราให้ค้นหาวิธีการว่าจะทำอย่างไร เราถึงจะได้พบกับเป้าหมายที่เป็นคำตอบที่แท้จริงของการมีความสุขตลอดไป…
กฎบนโลกใบนี้มีอยู่มากมายหลากหลายข้อที่เป็นสัจธรรม และหนึ่งในนั้นที่พวกเรายอมรับกันอย่างมากที่สุดเลยก็คือ “ทุกสรรพสิ่งในโลกล้วน ไม่สามารถตั้งอยู่อย่างถาวรได้” แม้มันจะได้รับการออกแบบมาเป็นอย่างดีแค่ไหนก็ตาม แต่เรามักมองข้ามกฎข้อนี้กันไป เพราะเรากลัวที่จะต้องยอมรับมันว่าทุกสิ่งมี “สถานะ” ต้องเปลี่ยนแปลงไปตาม “กฎของเวลา”
“ผมมองว่า ความสุขและความทุกข์ เป็นสถานะของชีวิต”
ภายใต้ความสุขและความทุกข์ยังถูกแบ่งย่อยประเภทของมันได้อีกมากมาย แต่เราลืมไปอีกอย่างหนึ่งว่า ความสุข และ ความทุกข์ ต้องการ “ที่อยู่” แม้มันไม่ใช่สสาร
ตอนนี้เรากำลังจะพูดถึง Space ของสิ่งทั้งสองอย่างนี้หากมันไม่มีที่อยู่แล้ว มันย่อมไม่สามารถดำรงอยู่ได้เพราะองค์ประกอบไม่สมบูรณ์ และโอกาสในการที่สิ่งทั้งสองนี้จะสลับเปลี่ยนกันมาทำหน้าที่ก็ย่อมเท่ากับ 0%
Hacking ให้ตรงจุด เราจะไปมัว “ยึด” ความสุขไว้กับเราให้นานที่สุดไปเพื่ออะไร เพราะสุดท้ายเราย่อมรู้ว่า “ความทุกข์จะต้องมา” สองสิ่งนี้เป็นของมีขั้วที่สมดุล มีปัจจัยที่ทำให้เกิดและดับ แต่อย่างไรก็ไม่อาจยุติกระบวนการนี้ได้เพราะ สารตั้งต้นมันมี ผลลัพทธ์มันก็ย่อมเกิด
ถ้าสารตั้งต้น คือ ความสุข หมดล่ะ?
โดยปกติเมื่อเรารู้ตัวว่า ความสุข ของเราเริ่มจะหมดแล้ว เราก็จะสรรหาวิธีการต่างๆนาๆเพื่อมาเติมเต็มมันเข้าไป แต่ความทุกข์ที่เป็นผลมาจากความสุขก็ยังไม่ได้หยุดให้ผลซะทีเดียวในเมื่อ ปัจจัยทางซ้ายของสมการไม่ครบ สมการทางขวาย่อมส่งผลที่ต่างออกไป
ท่านผู้รู้ท่านว่า “ให้หยุดเติมความสุข” “หยุดเติมความทุกข์” เท่านี้กระบวนการที่กำลังจะก่อตัวใหม่ในอนาคตก็จะไม่มี ที่มันเกิดขึ้นไปแล้วก็หยุดผล ที่กำลังเกิดก็หยุดในทันที เพราะขณะนี้ เราได้นำไอเดียของเรื่อง “ที่อยู่” มายุติกระบวนการดังกล่าวแล้ว
เกิดเป็นสถานะใหม่ที่เรียกว่า “ไม่สุข ไม่ทุกข์ หรือ เป็นกลาง” อย่างที่บอกไว้ในข้างต้นว่าทุกสรรพสิ่งต้องมีสถานะ…แม้จะไม่มีความสุขหรือความทุกข์แล้ว แต่สถานะยังดำรงนั่นคือ “สถานะแห่งความเป็นกลาง” สิ่งนี้ต่างหากที่เราเวียนว่ายตายเกิด เพื่อตามหามันให้พบ แต่จริงๆแล้วมันอยู่ในเราตลอดเวลา ทำหน้าที่เป็นตัวรองรับ เป็นที่อยู่ ให้สิ่งอื่นๆมาอาศัย หรือเรารู้จักในชื่อของ “กิเลส”
3 ปฐมกษัตริย์แห่งกิเลสทั้งปวง
3 ราชวงศ์ผู้ก่อให้เกิดสรรพสิ่งต่างๆทั่วทั้งจักวาล
องค์ที่หนึ่ง คือ ความโลภ ผู้มีฤทธิ์น้อย ดับช้า
องค์ที่สอง คือ ความโกรธ ผู้มีฤทธิ์มาก ดับเร็ว
องค์ที่สาม คือ ความหลง ผู้มีฤทธิ์มาก ดับยาก
ครั้งเมื่อเรายังว่างเปล่า Address ของเรามีอยู่มากมาย เราถูกหลอกล่อ ยั่วยุให้เปิดรับสิ่งทั้ง 3 นี้เข้าไปจับจองสร้าง Landmark ของตนเอง อีกทั้งไร้ความเกรงอก เกรงใจ ถือวิสาสะ ขยายอำนาจของตัวเองโดยให้ลูกหลานของตน ไปจับจองพื้นที่ส่วนอื่นๆอีกโดยที่เราไร้สิทธิ ไร้เสียงในการที่จะยอมให้หรือไม่
และสุดท้ายพวกเราเหล่าสิ่งมีชีวิตจึงถูกพวกเขาครอบงำ ไร้ความสามารถในการควบคุม หมดสิ้นความเป็นไท มานานมากๆแล้ว จนมีบุรุษผู้ตั้งคำถาม จนมีการพบเจอบูรพกษัตริย์ทั้ง 3 จนเรารบและได้รับชัยชนะต่อผู้บุกรุกทั้งหลายแล้ว
เมื่อนั้นเราก็ปิดเกมส์ จบกิจที่เราจะต้องทำในฐานะสิ่งมีชีวิตของจักรวาลแห่งนี้ ไม่เหลืออะไรที่เราจะต้องทำอีกต่อไปแล้ว…
Ada Kaminkure,
AdaCode.io