Hoe erg is het eigenlijk?

Is mijn ervaring ‘serieus’ of ‘ernstig’ te noemen? Dat is een vraag die wel eens in mij opkomt. Is het erger dan dat wat zoveel pubers meemaken — “ik heb vaak ruzie met mijn ouders”?

Vaak het eerste dat ik hoor als ik iemand vertel over mijn jeugd, over de ruzies en dat mij dat veel pijn heeft gedaan, is dat veel mensen dat hebben. Elk huisje heeft zijn kruisje.

Is dat het dan? Ik wordt onzeker. Hebben zoveel mensen die pijn meegemaakt? Was het allemaal wel zo ernstig, of maak ik het groter dan het is?

Dit kwam weer naar voren toen ik met mijn zusje laatst praatte over onze jeugd, onze thuissituatie. Ik heb een constante angst gehad dat ik weer eens iets verkeerd deed. Wat ik ook deed. Of mijn vader er bij was of niet. En om hele onbenullige dingen.

Het meest voorkomende verwijt was niet luisteren. Mijn vader heeft meer dan eens letterlijk tegen mijn gezegd dat ik 9 van de 10 keer niet luister naar wat hij zegt — en dus geen reactie geef als hij dat verwacht. Maakt niet uit of ik het überhaupt heb gehoord: als hij denkt dat ik het heb gehoord, heb ik het gehoord. Of dat ik bewust niet deed wat hij verlangde. Dit terwijl ik mijn uiterste best deed om aan zijn verwachtingen te voldoen (vandaar de constante angst). Verder was hij hier inconsistent en hypocriet in: afhankelijk van hoe hij zich voelde kon iets geen probleem zijn of een enorme preek veroorzaken, er was eigenlijk ook geen middenweg. Als hij het zelf deed lachte hij het weg, dan was er dus niks aan de hand. Soms wachtte hij blijkbaar met iets te zeggen tot het hem teveel werd. Toen ik ouder was heb ik hem zelfs gevraagd dit niet te doen, dus om het meteen te zeggen. Omdat ik daar zelf met mee kan en ik hoopte dat hij daarmee minder grote uitbarstingen had. Vertrellen dat hij uit emotie reageert nadat het zolang was opgestapeld was natuurlijk niet waar.

Het ergste was misschien wel het guilt trippen: hij zei niet alleen wat je op dat moment verkeerd deed, maar ook dat je dat altijd verkeerd doet, dat je er geen moeite in steekt om het goed te doen, en dat je expres niet luistert wat je vader stelt toch niks voor.

Toen ik ouder werd, ging ik wel eens in discussie. Helaas had dat geen enkele zin. Hij weet er altijd wel iets tegen in te brengen en lijkt het te negeren als je een punt maakt. Dan schakelt hij over op iets anders dat je verkeerd doet. Als laatste redmiddel duikt hij in de slachtofferrol: iedereen moet hem hebben en volgens ons kan hij niks goed doen, zegt hij. Soms zelfs alsof we samenspanden (wat we uiteindelijk ook in zekere zin gingen doen, maar uit bescherming tegen hem). Als hij in de slachtofferrol zat, kwam hij er vervolgens ook niet meer uit en was elke discussie volkomen zinloos.

Pfoe. Dat was even een hoop shit van me af schrijven.

Het gekke is, dat ik me nooit echt bewust was van die angst. Was het er dan wel? Ik merkte dat ik er echt tegenaan liep toen ik niet thuis was. Bijvoorbeeld toen ik een keer logeerde bij mijn broer en schoonzus (we hebben toen ook gepraat over de thuissituatie). Ook toen ik net was verhuisd kwam ik heel vaak die angst tegen, in een nieuwe omgeving. Daar ben ik vrij snel (grotendeels) van die angst afgekomen. Toch denk ik dat ik het altijd wel had op een bepaalde manier, maar misschien niet zo prominent. Of ik was er gewoon aan gewend geraakt, dat het me niet eens meer echt opviel en een onderdeel van mijn leven was geworden. Want ik kan me nog wel (vaag) herinneren hoe onzeker ik altijd was en dat ik telkens weer niet zeker wist of iets nou wel of niet mocht.

Dus, om weer terug te komen bij de oorspronkelijke vraag, ik weet niet of er een verschil is.

Maar doet het er toe?

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.