Tolerantie

Zou je direct vragen hoe mensen denken over mensen in de LGBT gemeenschap (vooral als het gaat om homo-acceptatie), dan zal de overgrote meerderheid van de mensen tolerant zijn. Toch denk ik dat dit niet het hele verhaal is: tolerantie ligt een stuk subtieler dan een eenvoudige “OK” of “niet OK”.

Sommige mensen zullen het allemaal prima vinden, als ze het maar niet zien. Anderen zijn toleranter en zullen het bijvoorbeeld prima vinden om vrienden te hebben (van hetzelfde geslacht) die ook op mensen van hetzelfde geslacht vallen. Maar als het dichterbij komt, bijvoorbeeld als je naast elkaar ligt met logeren, dan is het toch niet helemaal oké. Stel dat er ‘s nachts iets zou gebeuren.

Ik zie tolerantie daarom meer als een spectrum, waarin je het idee (van niet-hetero’s) steeds dichter toelaat.

Je zou bijvoorbeeld deze stadia kunnen onderscheiden van acceptatie en normalisatie:

  • Fundamenteel tegen het idee dat twee mensen die niet een man en een vrouw zijn een relatie vormen of seks hebben.
  • Tegen het idee, maar vasthouden aan een “leven en laten leven” principe. Zolang je er maar niks van merkt in het dagelijks leven.
  • Het prima vinden, als het maar niet zichtbaar is. Bijvoorbeeld: het niet oké vinden als twee mannen met elkaar aan het zoenen zijn (maar het wel oké vinden als een man en vrouw dat doen).
  • Niet-hetero vrienden in de vriendenkring toelaten, als ze maar niet te ‘close’ worden.
  • Tolerant zijn, maar de gedachte zelf niet toelaten dat je het zelf zou kunnen zijn. Dat lijkt dan als een onmogelijkheid.
  • Zelf de gedachte serieus nemen dat je niet-hetero zou kunnen zijn, maar het idee toch niet prettig vinden. Met ‘de gedachte serieus nemen’ bedoel ik hier dat het een serieuze mogelijkheid is. Dan kun je nog steeds tot de conclusie komen dat je helemaal hetero bent. Je durft de gedachte dus toe te laten.
  • Zelf geen oordeel meer hebben, maar wel een duidelijk verschil zien in hetero en niet-hetero relaties. Dit zal vooral onbewust spelen en vooral door de samenleving ingeprent zijn (dat er een verschil is).
  • Niet-hetero relaties zijn geen bijzonderheid meer. Het is normaal en komt voor. Ook onbewust ben je je niet meer zo bewust van het verschil. Ik denk dat dit alleen kan in een gemeenschap waar de meeste mensen zo denken.

Zoals ik het zie, is mate van tolerantie en normalisering vooral hoe ‘dicht bij’ het komt. Zowel in fysieke afstand maar vooral ook in hoeverre je de gedachte bij jezelf toelaat en in wat je normaal vindt.

Een belangrijke opmerking om hier bij te maken is dat acceptatie en normalisatie niet hoeven te betekenen dat iemand meer hetero of meer niet-hetero is (ik vind ‘homo’ eigenlijk een naar woord). Juist mensen die eigenlijk niet-hetero zijn kunnen hier de grootste problemen mee hebben, als een soort projectie van hun eigen ervaring.

Zelf heb ik mezelf altijd als hetero gezien ergens rond mijn puberteit, het moment dat relaties ineens interessant worden. Maar ik dacht er nooit echt over na, ik leefde die tijd vooral in mijn eigen wereld. Ik hield alles van mij af wat met relaties te maken had, laat staan seksualiteit. Tegen de tijd dat ik meer mijn identiteit ging ontwikkelen en dus ging nadenken over dit soort onderwerpen, was ik in een milieu beland waarin niet-hetero zijn toch nog wat aparter is, maar het voor hetero’s sowieso oké is om meer uit te proberen, zoals zoenen met iemand van het eigen geslacht.

Die sfeer, plus het feit dat bij die vereniging (want dat was het) tweemaal zoveel mannen als vrouwen waren resulteerde in de wat aparte situatie dat het haast makkelijker was als man om met een andere man te gaan zoenen, dan met een vrouw. Ik denk omdat er een ‘no strings attached’ idee heerst, waar bij een man-vrouwzoen al eerder verwachtingen zijn.

Nu voelt het niet (helemaal) hetero zijn voor mij meer als een keuze, en zie ik mij meer als bi- of panseksueel. Hoewel ik mij toch meer tot het vrouwelijke geslacht, of beter vrouwelijke eigenschappen aangetrokken voel, ook bij mannen. Veel mensen ervaren seksuele geaardheid als een onveranderlijk gegeven, voor mij is het een keuze in welke gedachten ik toelaat, welke ik normaal vind, en welke niet. En daarom verandert het bij mij ook.

En hoe zit dat dan bij vrouwen? Over het algemeen wordt aangenomen dat vrouwen meer seksueel fluïde zijn. Daarnaast worden mannen denk ik (onderling) veel harder afgestraft op het niet gender en heteronormatief gedragen dan vrouwen. Misschien dat vrouwen zich daarom makkelijker op een niet-gendernormatieve manier kunnen gedragen en daarmee ‘hetero zijn’ minder wordt vereist?

Like what you read? Give Adelaar a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.