Hepimiz bir şiir gibiyiz aslında. Bazıları bitmiş, bazıları devam ediyor, bazıları ise bırakılmış. Hayatta ki her anınızı bir kıtaya dönüştürüyorsunuz. Çoğu zaman kafiyelerimiz birbirlerini tamamlamıyor. Aynı frekansta olmaktan bahsediyorsunuz sürekli ama rezonans etkisini unutuyorsunuz.

Korkar duruma geldim. Her yerden, her insandan, her bir sevgi kırıntısından, her bir olan kendimden. Beni ben yaptığını zannettiğim duygularımı, düşüncelerimi, yeteneklerimi, biraz azaldığında kendim olamayacağım korkusu ise en büyüğü.

Sana bir çok mesaj gönderdim.
Karanlık bir sokaktan geçerken,
Aydınlattın yolumu.
Aklıma geldin, konuşmaya başladım.

Rüzgar okşadı yanağımı,
Sen zannettim,
Konuşmaya başladım.
Her an yanımdaydın; unuttum, utandım.

Seni anlamasam da,
Kâinatı sığdırdığın gözlerini dinliyorum.
Bazen baktığın ağaç,
Her gece kucakladığın ay olmak istiyorum.

Gördüğünde yeşil; Hayat bulmak için,
Dokunduğunda deniz; Hayat vermek için,
Sevdiğinde,
Beyaz bir kuş olup özgürlüğüme uçmak…