Ένα ποίημα του Γιώργου Μπίμη, με τίτλο “ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ” ((1ο Βραβείο στο Ζ΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης‘’Καισάριος Δαπόντες’’ 2018)δημοσιευμενο στα ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΙΜΗΣ

Ο Γιώργος Δ. Μπίμης γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Βοιωτίας και ζει στη Λιβαδειά. Είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Έχει διακριθεί σε αρκετούς παγκόσμιους και πανελλαδικούς ποιητικούς διαγωνισμούς. Το έτος 2015 κυκλοφόρησε ένα cdτου συνθέτη και τραγουδιστή Παντελή Θαλασσινού με τίτλο “Χίλια Καραβάκια”, όπου συγκαταλέγονται σε στίχους του Γιώργου Δ. Μπίμη τα τραγούδια “Καράβια πάνε κι έρχονται” και το “Σ’ είδε απόψε το φεγγάρι”.Ο Παντελής θαλασσινός μελοποίησε ακόμα δυο τραγούδια σε δικούς του στίχους με τίτλους:΄΄ Αηδόνι μου΄΄ και ΄΄ Προσκυνητής…΄΄ στο τελευταίο του cd(2016)με τίτλο: ΄΄ Με δυο Ρολόγια΄΄..Η Εύα Φάμπα έχει γράψει μουσική για τέσσερα τραγούδια σε στίχους δικούς του με τίτλους:΄΄Στον πόλεμο΄΄, ΄΄Ορφέας κι Ευρυδίκη΄΄ , ΄΄Τσε Γκεβάρα΄΄, ΄΄Ταξίδι στο χρόνο…΄΄Για το ποίημα ‘’Μέντα και Βασιλικός’’ έχει γράψει μουσική ο νέος συνθέτης Δημήτρης Κογιάννης.Μία ακόμα συνεργασία με τον συνθέτη Αλέξανδρο Χατζηνικολιδάκηέχει σα στόχο τη δημιουργία κύκλου τραγουδιών (νέο cd ) σε στίχους αποκλειστικά του Γιώργου Δ. Μπίμη (ήδη έχουν μελοποιηθεί πάνω από είκοσι τραγούδια που ζητάνε ενορχήστρωση και ερμηνεία)…Ο Γιώργος Δ. Μπίμης έχει εκδώσει τις παρακάτω ποιητικές συλλογές:1. “Μνήμες της πέτρας και της Σιωπής…” (Νοέμβρης 2015)…2. Το Μάιο του 2016 εκδόθηκε η Δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο: ΄΄Τα Λυρικά΄΄3. Το Δεκέμβρη του 2016 εκδόθηκε η Τρίτη ποιητική του συλλογή μετίτλο: ΄΄ Ο Χρόνος κι οι Πληγές…΄΄Στις 25–1–2017 ο Σύλλογος Συνταξιούχων του Δημοσίου Ν. Βοιωτίας απένειμε τιμητική πλακέτα στον ποιητή για την προσφορά του στα Γράμματα και στην Τέχνη…

Περνούν τα χρόνια…

(1ο Βραβείο στο Ζ΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης

‘’Καισάριος Δαπόντες’’ 2018)

Περνούν τα χρόνια σαν πουλιά κυνηγημένα

κι έρχονται νύχτες και φεγγάρια με βροχές,

καράβια φεύγουν μ’ αυταπάτες φορτωμένα

κι εσύ με ζεις με ξεγραμμένες προσευχές…

Τ’ αστέρια μέτρησα μια νύχτα στ’ ακρογιάλι,

σ’ άγνωρους τόπους και σε γκρίζους ουρανούς,

σ’ αυτή τη θάλασσα που με πλανεύει πάλι,

στ’ άγιο ξεφάντωμα που δε το βάνει ο νους…

Τρέχουν οι άνθρωποι το χρόνο να προφτάσουν,

σφυρίζουν τρένα που δεν έχουν γυρισμό

κι ότι ασύλληπτο γεννιέται θα το χάσουν,

αφού αψήφησαν του μάντη το χρησμό…

……………………………………………

Κάποιος μου ζήτησε ταυτότητα στο δρόμο

κι εγώ του έδωσα τσιγάρο δανεικό,

κι όταν το άναψε με άγγιξε στον ώμο

κι απ’ την οδύνη μου, ζητούσε μερτικό…

……………………………………………

Περνούν τα χρόνια ζοφερά κι ανταριασμένα

κι αίμα σταλάζει μια αλλόκοτη πληγή,

μ’ αν χαμηλώσουνε τα σύννεφα για μένα,

θα ‘ρθω κοντά σου να με ζήσεις μάνα γη…

Γιώργος Δ. Μπίμης