Κριτική προσέγγιση

Στην ποιητική συλλογή του Αντώνη Θαλασσέλη

«ΟΝΕΙΡΟΒΑΤΗΣ»

Εκδόσεις ΒΕΡΓΙΝΑ

Γράφει η Βάλη Τσιρώνη

Υπεύθυνη ηλεκτρονικής ύλης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Συνεργάτης λογοτεχνικού περιοδικού ΑΙΟΛΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Ιατρός-Νομικός-Λογοτέχνης

Μέλος της Διεθνούς Ενώσεων Κριτικών Λογοτεχνίας

(υπό την αιγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ)

ΑΝΤΩΝΗΣ ΘΑΛΑΣΣΕΛΗΣ

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Η Τελευταία γραµµή

τραβήχτηκε,

έκλεισε ο κύκλος,

όλα χάθηκαν σε µια στιγµή

τα πάντα στο όριό τους,

τα λόγια έφτασαν στο τέρµα,

δεν έχουν τίποτα να πουν,

γυρνούν αδέσποτα,

φωνάζουν δυνατά,

η ώρα έρχεται,

το σκοτάδι πλησιάζει.

(σελ. 54)

Γράφει σε τούτο του το ποιητικό βιβλίο ο Αντώνης Θαλασσέλης. Ο Αντώνης Θαλασσέλης γεννήθηκε στο Νεοχώρι (Μπορός) Πλωμαρίου Λέσβου. Ασχολείται ο ίδιος με την ποίηση από 16 ετών. Γράφει στίχους και μουσική. Ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο. Είναι μουσικός παραγωγός. Οι εκπομπές του συνδυάζουν την ποίηση με τη μουσική σε μια αρμονική αλληλουχία ρυθμού και αισθήσεων. Οι ευαισθησίες του όμως δε σταματούν στην καλλιτεχνία , αλλά επεκτείνονται και στον κοινωνικό ακτιβισμό, όπου δίνει αγωνιστικά το παρόν στη δυσμορφική εποχή που διανύουμε. Η δράση του όμως είναι ιδιαίτερα ενεργή και στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού του, με στόχο τη διάσωση και μεταφορά της πολιτιστική μας παράδοσης στις επόμενες γενιές. Είναι αντιπρόεδρος επί σειρά ετών στο σύλλογο Νεοχωριτών Αττικής «Ο ΜΠΟΡΟΣ» και έχει την επιμέλεια έκδοσης του αντίστοιχου περιοδικού. Έχει τιμηθεί με το Α’ Βραβείο Ποίησης στον 7ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό ΕΠΟΚ του 2017 για: το ποίημά του «ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΘΥΜΙΑΣ» και για το τραγούδι του «ΓΟΡΓΟΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΒΟΥ» σε στίχους και μουσική δική του.

Μας δίνει λοιπόν ετούτο το ποιητικό βιβλίο του, ένα θυσαύρισμα αισθημάτων και φορτισμένης συγκινησιακά ποίησης, τοποθετώντας το ανάμεσα στο γόνατο της σκέψης μας, εκεί που ποντίζονται ολομέτωπα οι οράσεις και κατοικούν οι διαστελλόμενοι διαρκώς βρόγχοι της ψυχής και της σκέψης.

Στίχοι λεβέντικοι, ψυχής, με απλότητα και προσήνεια, ευρύχωροι αισθήσεων και συναισθήσεων.

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Την ώρα που θα τρέξει

ο χρόνος στα µισά

η γιορτή θ’ αρχίσει.

Του φεγγαριού τη λάµψη

τ’ αστέρια θα κλειδώσουν

και µάγοι θα κινήσουν

µεγάλο δρόµο για τη λύτρωση.

Θα λύσει η σιωπή τα σχοινιά της

και αρχέγονες µελωδίες

θα ξεχυθούν στους ποταµούς

της θύµησης.

Με χορό ρυθµικό

τα όνειρα θα λικνίζονται

πάνω σε µυστικές πίστες.

Στον ουρανό

παράξενος οιωνός

θα φανεί στο γυρτό

σηµάδι του ήλιου.

Στα αυλάκια του πάθους

θα σκύψω και µε τα µάτια

κλειστά στης µοίρας

τη µάνα θα ξεδιψάσω…

(ΣΕΛ. 15)

Ο Αντώνης Θαλασσέλης δεν είναι μίσθαρνος στην περιβολή του λαξεύματος του στίχου. Αντίθετα, δέρνει το ορθογώνιο στρίφωμά του στίχου δίχως θολωμένους στολισμούς στην αντοχή των ιδεών του, αλλά με εντεταλμένους στόχους μέσα στους εσώκλειστους ήχους του ρυθμού του κάθε ποιήματος του βιβλίου του, που στέκει με κορμοστασιά επώδυνης ειλικρίνειας στην κάθε σελίδα.

Δεν στριμώχνει στοίβες αινιγματικών θιάσων στη μαζική γενίκευση κάποιας κοινωνίας και κάποιων πραγμάτων που πρέπει να ειπωθούν… Μένει στο απλό πρόσωπο του καθενός μέσα από τις περιστάσεις και μνημονεύει ελπίδα, έρωτα, μια κάποια συναίσθηση ορίζοντα στην ύπαρξη που εκταμιεύεται στις φλέβες του καθενός μας.

Έτσι, μετρώντας τα χρεόγραφα της γραμμένης υπευθυνότητας του καθενός μας, συγυρίζει τις λέξεις σε δείκτες αντιλογισμών για ότι κατανέμεται δολωματικά στη μνήμη.

Με αυτόν τον τρόπο, κατορθώνει να ενοικεί πάντα στη πρώτη του λόγου λεβεντιά, εκείνης τη γραμματικής μιας και μόνης αναβάσεως στην έμπνευση που καταναλώνοντας λόγο, ναρκοθετεί με αέναο την κάθε στιγμή.

Με οδοδείχτη του την όραση του πραγματικού στο ύφασμα της έμπνευσης και της φαντασίας, κατορθώνει να φανερώνει τη χορωδία της αλήθειας στις πλεξούδες των ποιημάτων του, συνορεύοντας με νοηματα τα σχήματα του χρόνου που σπέρνουν αυτάρκεια στο πανί της αντοχής της έσω ύπαρξης του.

Ετσι, μας δίνει ποιήματα μεστωμένα συνείδηση, καδραρισμένα αισθήσεις, περιεκτικά και βαρυτικά στιγμών.

Να του ευχηθούμε εκείνο που γράφει κάπου κι ο ίδιος

«Βούιξαν τ’ αυτιά µου απ’ τις φωνές του µυαλού»

(σελ. 60)

να του συμβαίνει διαρκώς, ώστε να μας παραδίδει εμάς, αναλόγου ρώμης και διηθητικά αισθήσεων ποιήματα.