BABYTALK

Er moet iets van mijn hart. Sommige dames (of zelfs heren) zullen dit lullig vinden en anderen zullen mij gelijk geven. Maar ik ben het zat.

Ik ben het zat dat mijn omgeving steeds weer vraagt wanneer we aan kinderen beginnen. Beste omgeving: ‘niet’. Ik word geen moeder. Dat is besloten. Al van toen ik een klein meisje was. Ik heb altijd gezegd dat ik geen kinderen wou. En met de leeftijd wordt dit gevoel steeds sterker. Oké, ik zeulde vroeger weleens met een babyborn door de living. Maar dat is een pop. En die pop gooide ik ook weer weg als ik ze beu was. Dat kan je niet met echte kinderen. Eénmaal uit de buik is het voor het leven.

Ik zie mezelf niet rondrijden met een grote koets met daaraan zo’n tas met een hoop babyrotzooi. Tutters, pampers, extra broekjes, speelgoed, flesjes, … weet ik veel wat er nog allemaal verstopt zit in die tas. Een echte horror. Wanneer diezelfde kinderen ouder worden, loop je hen achterna om het speelgoed op te ruimen. Of moet je hun voetbalnet 3 keer in de week wassen. Of ze rondbrengen naar al die hobby’s die je zelf hebt aangesmeerd mits alle kinderen hobby’s moeten hebben. 
 Ik zie mezelf ook niet ’s morgens opstaan om de kleine meneer/mevrouw bezig te houden wanneer deze ligt te schreeuwen in mijn oor. ‘Ja maar je krijgt ook veel terug van je kinderen’, luidt het dan. Dat kan best zijn. Maar wanneer je dit zelf niet wilt, zal je dat niet zien.

De helft van de maatschappij verwacht nu eenmaal dat je binnenkort rondloopt met een bolle zwangere buik. ‘Oh je bent getrouwd, dan zullen die kinderen wel snel komen hé!’ En dan knipogen ze naar mij. Met een blik van ‘Ik heb gelijk en jij niet. Jij begint heus wel aan kinderen.’ Ik krijg er stilletjes buikpijn van. Moeten wij vrouwen (want ik ben ongetwijfeld niet de enige) steeds een volledige verantwoording afleggen waarom wij niet meedoen aan het voortplantingsprogramma? Is het nog steeds egoïstisch dat je alleen wilt genieten met je man en vrienden en al de rest wat de wereld te bieden heeft? Is het zo erg dat ik de deur wil openen in een kinderloos huis? En daar niet van wakker lig?

De druk wordt steeds groter voor vele vrouwen op deze leeftijd. Als ze niet moeten gaan samenwonen, bouwen of trouwen, smeren ze je wel een moedergevoel aan. Het is alsof we gebrainwasht worden om telkens dezelfde evolutie te doorlopen. Het schrijven van deze column leek me zelfs ongepast. Je moet soms de kwaaie blikken zien van al die jonge moeders wanneer ik het nieuws laat vallen. Precies of ze hun baby nooit meer aan mij willen geven. ‘Want zij wil geen kinderen. Wat een rare vrouw.’ Ik hoor het hen al denken. 
 
 Niets is minder waar. Ik gun elke vrouw zo’n klein schattig mormel. Je mag ze zelfs meebrengen of droppen thuis. Ik zal ze met liefde behandelen. Ik zal elke babyborrel met een lach bezoeken. Ik laat zelfs de nodige oeh’s en aah’s vallen. En ik zal zeker knuffelen en spelen met het kleine wonder. Maar daarna wil ik mijn eigen leven terug verderzetten. Het leven waar ik en mijn man voor kiezen. En dat dient gerespecteerd te worden. Ik zeg nee tegen het moederschap. En daarmee basta!

Uw liefste

TH.