Ik wou een wegwerpcamera op de foto, maar na een tochtje door het stad heb ik geen enkele gevonden…

ZOALS EEN WEGWERPCAMERA

Weet je, ik ben nooit een uitblinker geweest in het uitdrukken van mijn gevoelens. Als ik voel dat een gesprek emotioneel wordt, loop ik altijd de andere kant uit. Ik kan gewoon niet goed praten over mijn gevoelens. Wat ik wel kan, is ze uitschrijven op papier. Ik voel me minder kwetsbaar op deze manier. En dat bracht me tot een idee.

Toen ik enkele dagen geleden in discussie was met mijn man over deze wegwerpmaatschappij stuitte dat mezelf tegen de borst. In een wereld waar alles vervangbaar is en we steeds opzoek zijn naar nieuwe uitdagingen vergeten we soms dat niet iedereen dezelfde weg uit gaat. In mijn eigen omgeving is dit net hetzelfde. Ik denk dat ik voorop loop maar eigenlijk duw ik weg wat mij jaren zo dierbaar was. Het gaat hier namelijk over een vriendschap.

Weet je, doorheen de jaren verander je nu eenmaal. Je persoonlijkheid is niet hetzelfde van toen je dat kleine (ondeugende) meisje was. Het leven slurpt je op. Je maakt dagelijks beslissingen over hoe je je leven wilt bewandelen. En doorheen die beslissingen verlies je vriendschappen. En toen viel het mij binnen. Je vrienden zijn ook vervangbaar, hoe hard dit ook klinkt. Want geef toe, ben je nog nooit een pracht van een vriendin verloren door omstandigheden in het leven? Wanneer je neen knikt, zal ik je niet geloven.

Begrijp me niet verkeerd maar ik vergelijk het een beetje met die oude wegwerpcamera’s. De camera reflecteert namelijk je vriendschap. Je maakt samen zoveel mee. Je slaat zoveel herinneringen op. Alleen je vriendin begrijpt je facebookstatus. Je houdt elkaars haar vast wanneer je ligt te braken boven het toilet. Maar je neemt ook haar hand vast als ze hulp nodig heeft. Je neemt het haar niet kwalijk als ze een flater begaat. Je staat zelfs naast elkaars zijde op je eigen trouw. Dit wordt allemaal opgeslagen op de camera. Totdat het tijd wordt om dat rolletje te laten ontwikkelen.

Ken je het gevoel nog wanneer je de foto’s liet ontwikkelen bij de supermarkt? Het was altijd spannend afwachten op het resultaat. Je wist niet of er überhaupt één goede foto tussen zat. En dat heb je ook met vrienden. Wanneer je het resultaat van al die jaren vriendschap bekijkt, kan je een berekening maken. Gooi je de foto’s weg, houd je er enkele of koester je ze allemaal? Eerlijk gezegd, weet ik het niet. Ik mis mijn vriendin en de dagen wie wij vulden met onze onnozelheden. Maar de dagen zitten tegenwoordig vervuld me zoveel verantwoordelijkheden dat ik niet weet of dit nog ooit goed komt.

Ik blijf me wel afvragen of onze wegwerpcamera al vol is. Zou er nog plaats zijn op dat rolletje? Of moet ik gewoon wachten met onze foto’s te ontwikkelen? Of is de camera toch aan vervanging toe? Moet ik terug een nieuwe camera aanschaffen? Of zou ik deze gedachte best van tafel schuiven? Eigenlijk zou ik mij zo’n vragen niet moeten stellen als ik verdomd zou babbelen over mijn gevoelens. Dan had ik waarschijnlijk een pasklaar antwoord gekregen. Maar weet je, mijn vriendin is ook geen open boek. Zij zit, net zoals mij, met haar camera te wachten op een teken.

Uw liefste

TH.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated à la mode Hemeryck’s story.