Η μαμά μου

Πριν λίγο καιρό η φίλη μου, η Ίρα με παρότρυνε να γράψω ένα κείμενο στα ελληνικά. (Μέχρι στιγμής γράφω σε ξένο website όπου συνηθίζονται τα εγγλέζικα όπως λέει η γιαγιά μου!) Στην σκέψη ότι θα περιόριζα κάποιον που δεν μιλά την γλώσσα μου να το διαβάσει, δίστασα.

Κάποιες μέρες αργότερα, καθώς δούλευα, ήρθε ένα μήνυμα από την μαμά μου, από αυτά που σε κάνουν να νιώθεις πιο δυνατός, πιο σημαντικός και πιο έτοιμος να συνεχίσεις ό,τι κάνεις. Και τότε μου ήρθε η έμπνευση. Η μαμά μου. Η λέξη μαμά ή αλλιώς “Ελληνίδα μάνα” μπορεί να ταυτιστεί με την ελληνική κουλτούρα. Πάντα υπάρχει κάπου μία μαμά. Στις εξετάσεις σου, στις σχολικές γιορτές, στην ορκωμοσία σου, στην πρώτη μέρα της νέας σου δουλειάς και στο ταπεράκι που θα έχεις μαζί σου όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Η δική μου μαμά. Η μαμά μου είναι ένας αυστηρός άνθρωπος, γεμάτος δύναμη, αποφασιστικότητα και αγάπη για αυτό που κάνει. Είναι αυτή που με έβαλε να δώσω εξετάσεις αγγλικών, γνωρίζοντας ότι είχα ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας γιατί “πρέπει να μάθεις να τρως και χαστούκια στην ζωή, να πέφτεις για να μάθεις να σηκώνεσαι”. Είναι αυτή που μου είπε “καλή αρχή” σφιγμένη αλλά χαμογελαστή την μέρα που έφυγα από το σπίτι στα 18 και ξεκινούσα την πορεία μου στο πανεπιστήμιο. Είναι…

Το σύνδρομο της μαμάς κουκουβάγιας, προσαρμοσμένο.

Όχι, δεν μου είπε ποτέ ότι είμαι η πιο όμορφη, η πιο έξυπνη, η πιο ταλαντούχα, η πιο καλή. Μου λέει όμως ότι είναι περήφανη για μένα και για αυτό που είμαι και αυτό αρκεί. Ίσως στα μάτια της το τέλειο είναι πολύ κλισέ και δεν αφήνει περιθώρια εξέλιξης.

Η φωνή της συνείδησής μου.

Πολλές φορές λέμε ότι οι μαμάδες έχουν πάντα δίκιο. Στην δική μου περίπτωση και μεγαλώνοντας δεν το πιστεύω. Η μαμά μου δεν έχει πάντα δίκιο. Είναι όμως πάντα αυτή η φωνή που μιλά μέσα μου και μου λέει το “σωστό”, αυτό που έχουμε ορίσει εμείς σαν “σωστό” σύμφωνα με τα βιώματα και τις αρχές που έχουμε μεγαλώσει.

Η υπερδύναμη μου.

Πως γίνεται ένας άνθρωπος να πιστεύει τυφλά σε σένα; Αυτή η πίστη είναι η κρυφή μου υπερδύναμη. Αρκετές φορές δεν νιώθω σίγουρη ότι θα πετύχω, έχω αυτή την αβεβαιότητα που σε κάνει να ξεφυσάς και να μην κοιμάσαι τα βράδια. Κι ύστερα από μία κουβέντα μας, κατεβάζω το ακουστικό και έχω φορέσει αυτόν τον μαγικό μανδύα που σε κάνει να νιώθεις πιο σίγουρος και δυνατός για αυτό που πας να κάνεις. Άλλωστε όπως λένε “Τα πάντα είναι θέμα ψυχολογίας.”

Η μαμά σου μαθαίνει την ζωή από την δική της ματιά. Όσο μεγαλώνεις, αποκτάς την δική σου ματιά, άποψη, στάση ζωής, που άλλοτε μοιάζει και άλλοτε όχι με της μαμάς σου. Στην δική μας περίπτωση υπάρχει μία διαρκής αλληλεπίδραση. Η μία μαθαίνει από την άλλη. “Δε θέλω να αφήσω το μυαλό μου να μείνει στάσιμο, θέλω εξέλιξη.” συχνά λέει η μαμά. Όσο εξελίσομαι εγώ λοιπόν εξελίσεται κι αυτή ως ένα βαθμό. Γιατί στο κάτω κάτω εγώ είμαι αυτή και αυτή είναι εγώ.

Τα παραπάνω είναι μία mini κατάθεση ψυχής. Πολλές φορές νιώθουμε πράγματα τα οποία για κάποιο λόγο διστάζουμε να εκφράσουμε. Λόγω συγκυριών ή επειδή πιστεύουμε ότι εννοούνται… . Κι ύστερα γίνεται κάτι και μετανιώνουμε που δεν είχαμε εκφραστεί όπως θα θέλαμε. Δεν υπάρχει ποτέ κατάλληλη ή ακατάλληλη στιγμή για να πεις ευχαριστώ. Σ’αγαπώ. Πάνω από τον ουρανό και τα αστέρια.

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας!


Περισσότερα για μένα μπορείτε να δείτε στο Linkedin, Behance και Twitter.

)

Anna-Maria Triantafyllidi

Written by

Product designer | Find more here https://www.linkedin.com/in/anna-maria-triantafyllidi-8ba35264/

Welcome to a place where words matter. On Medium, smart voices and original ideas take center stage - with no ads in sight. Watch
Follow all the topics you care about, and we’ll deliver the best stories for you to your homepage and inbox. Explore
Get unlimited access to the best stories on Medium — and support writers while you’re at it. Just $5/month. Upgrade