Η τελευταία μάχη

Σε όσους ασχολούνται με την κατάσταση στην Ελλάδα, το αίσθημα που επικρατεί είναι η απελπισία. Απελπισία στην διαχείριση της επικαιρότητας. Απελπισία για το επίπεδο του δημόσιου διάλογου. Κανένας δρόμος δεν φαίνεται να οδηγεί στην ήττα του παραλογισμού, της ανόδου των ακραίων ανελεύθερων απόψεων και της απαξίωσης της δημοκρατίας, των θεσμών και του αντιπροσωπευτικού συστήματος.

Όλα δείχνουν να χάνονται. Υπάρχει όμως μια μάχη που κάθε σκεπτόμενος πολίτης πρέπει να δώσει. Πιθανώς η τελευταία μάχη που έχει απομείνει, με όσες δυνάμεις υπάρχουν πια. Ο “εχθρός”, είναι η πεποίθηση ότι “όλοι ίδιοι είναι”.

Μια προφανής κατάκτηση του “εχθρού” είναι ή αποστασιοποίηση. Αφού είναι “όλοι ίδιοι” δεν έχει νόημα να συμμετέχω, να παρακολουθώ, να είμαι ενεργός πολίτης. Δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Δεν έχει νόημα καν να ψηφίζω.

Ε λοιπόν ΟΧΙ, δεν ήταν όλοι ίδιοι, δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν θα είναι όλοι ίδιοι. Προφανώς όσοι βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης, έκαναν αναπόφευκτα και σφάλματα. Κάποιοι όμως ωφέλησαν πολύ περισσότερο από ότι έβλαψαν και αυτό οφείλουμε να τους το αναγνωρίσουμε, χωρίς να τους δίνουμε συγχωροχάρτι για τα λάθη τους. Όσους έκαναν περισσότερο “κακό” από ότι “καλό” οφείλουμε να τους το επισημάνουμε και να τους στείλουμε σπίτι τους.

Δυστυχώς όμως, ο “εχθρός”, εκτός από το συμβατικό αυτό όπλο, έχει αναπτύξει ένα μεταμοντέρνο υπερόπλο που κάνει θραύση. “Όλοι οι παλιοί ήταν ίδιοι, κακοί, διεφθαρμένοι. Υπάρχουν τώρα κάποιοι άλλοι, ‘το νέο’. Αφού δεν είναι το παλιό (το κακό) λογικά μόνο καλύτερο μπορεί να είναι”.

Ε λοιπόν ΟΧΙ. Δεν είναι όλοι οι παλιοί για πέταμα (γιατί δεν είναι αξιωματικά κακοί), ούτε είναι όλοι οι νέοι για κράτημα (επειδή δεν είναι αξιωματικά καλοί). Για την ακρίβεια, “το νέο” (που δεν έχει να κάνει με την ηλικία) είναι άγνωστο και πρέπει να αποδείξει το ποιόν του. Μπορεί να είναι καλύτερο μπορεί και πολύ χειρότερο. Στις δύσκολες ώρες δεν πετάς το παλιό, το ξεψαχνίζεις για να κρατήσεις σφιχτά ο,τι ήταν κάλο από αυτό (και ρε ωφέλησε στο παρελθόν) και πετάς άμεσα ο,τι δεν άξιζε (και σε ζημίωσε). Στις δύσκολες ώρες θες και το νέο, αλλά ή δοκιμαστική του περίοδος έχει μειωθεί δραστικά, έχει ελάχιστο χρόνο να αποδείξει αν είναι για κράτημα ή για πέταμα.

Αν χαθεί αυτή η μάχη, ίσως χαθεί και ο πόλεμος. Αυτήν την στιγμή περιμένουν όλοι αυτοί που θα αποφασίσουν “για το καλό μας”, αντί για εμάς.