Over Muggengezift, illegale praktijken en de gulden middenweg

Copyright en copyleft. One direction? Of stiekem allebei toch een beetje? Ik heb geen flauw idee. Ja lap, daar hebben we het al, want die 5, euh 4 posterboys uit die boysband hierboven hebben er ook iets mee te maken. Muziek, daar staat ook copyright op zeker? Aangezien hun doelpubliek vooral focust op tieners — van het vrouwelijke geslacht weliswaar — ga ik er toch vanuit dat velen daarvan wel al eens gehoord zullen hebben van YouTube Converter? Langs de andere kant gaan veel van die inkomsten voor de artiest verloren. Maar voor zo’n wereldwijd bekende band als One Direction zal dit wel niet veel uitmaken? Ze zullen wel toekomen met hun maandloon denk ik? Maar bon daar gaat het nu niet om. Ik probeerde een opiniestuk te schrijven over Copyright. Of copyleft? Want ik begrijp er nog steeds niet veel van.

Ik zelf haal bijna al mijn muziek illegaal van Youtube. Waarom? Het moest maar niet zo makkelijk zijn zeker? Ik koop ook muziek op Itunes. Meestal zijn dat liedjes die ik niet online kan vinden. Misschien moeten artiesten er dan gewoon anders mee omgaan? Eerst hun liedje op Itunes gooien om er dan een maand later een clip van online te zetten op Youtube?

Youtube. Da’s nog zo iets. Al een paar keer werd ik gestoken door de mug die ‘auteursrechtelijke content’ heet. (Ja, ik bedoel dat muggengezift op Youtube.) Ik kreeg al meermaals te horen dat de content die ik publiceerde auteursrechtelijk content bevat. Ook kreeg ik al de melding dat mijn profiel zou verwijderd worden. Vervolgens kocht ik het liedje aan, paste het aan op het filmpje waarna ik het terug poste op Youtube. Alsnog kreeg ik de melding dat het liedje auteursrechten bevatte. Maar hoe — in godsnaam — kan je die auteurs dan tegoei vermelden? Gewoon een ‘c’ met een cirkeltje rond, de naam erachter en klaar? Bestaan daar misschien duidelijke richtlijnen over? (Liefst in menselijke taal)

Auteurs. Dus de artiesten eigenlijk? Want op de legale manier, gaan de inkomsten van muziek naar de artiesten, toch? Of wacht. Ik heb me ook ooit eens laten vertellen dat ze daar de hele productie mee moeten betalen. Ergens vermoed ik dat dat gene kattenpis is. Als ik zelf nu artiest was, voor welke mening zou ik dan kiezen? Waarschijnlijk pro Copyright. Maar waarom denk ik er dan zo ook niet over als consument?

Consumeren. Ik wil gerust wel betalen voor sommigen dingen, maar laten we eerlijk zijn. Het kan toch iets soepeler, niet? Dus bedankt Lawrence Lessig. Want zo’n 15 jaar geleden heeft zij er voor gezorgd dat Creative Commons (CC) het levenslicht zag. Ik denk dat ik me het best voel bij Creative Commons. Niet copyright, noch copyleft… maar toch een beetje van allebei. De gulden middenweg? Wie zal het zeggen.