Τα πρέπει, τα θέλω και τα ΜΗ!

Τα Πρέπει τα Θέλω και τα ΜΗ

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το άρθρο, σε ένα πεζοδρόμιο έξω από τον Άραξο, το Ἑθνικό Αεροδρόμιο της Πάτρας αναρωτήθηκα πως ακριβώς θα βρω τον τρόπο να εκφράσω όλα όσα θέλω να πω, κρατώντας έξω αυτά που δεν πρέπει και αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την πολύ vivid άποψη για το άρθρο «25+1 Πράγματα που πρέπει να κάνεις πριν τα 40.»

Απέχω πολύ απ᾽τα σαράντα. Για την ακρίβεια απέχω αρκετά (not) από τη γενική κατάληξη “-άντα”. Μπορεί αυτό να μην έχει και πολύ σημασία για αυτά που θέλω να πω, απλά το δηλώνω για το γαμώτο.

Μπορώ με σιγουριά να πω ότι πάντα απολάμβανα αυτές τις λίστες. Μπορεί να φταίει το ότι είμαι λιστάκιας. Πάντα μου άρεσε να φτιάχνω αυτό που λένε οι Αμερικάνοι “bucket list”, που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια προσπάθεια καταγραφής των ονείρων και των θέλω της δεδομένης στιγμής που γράφεται η λίστα.

Έχω φτιάξει πάαααααρα πολλές λίστες. Μα τω θεώ, δεν αστειεύομαι. Κάποια πράγματα όταν τα έγραφα τα θεωρούσα ανέφικτα. Κάποια ήταν απλά. Κάποια ήταν ίσως λίγο της ηλικίας. Το 2010 κατάφερα να ολοκληρώσω τη λίστα που έφτιαξα όταν 7 χρόνια πριν ξεκίνησα τις σπουδές μου. Μου πήρε 7 ολόκληρα χρόνια. Και κάτι μήνες. Το τελευταίο πράγμα που διέγραψα ήταν το να περάσω μία Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη. Και πράγματι…χρησιμοποίησα οικονομίες χρόνων και αγόρασα ένα εισιτήριο και πήγα. Πέρασα υπέροχα. Κιας είχε -12 βαθμούς και 2 μέτρα χιόνι (σιχαίνομαι το κρύο).

Οι κακόπιστοι τώρα θα αρχίσουν τη μουρμούρα για το τι σόι όνειρα έχω και τι στο καλό κέρδισα με το να γεμίσω και να υλοποιήσω μία λίστα στην οποία περιέλαβα το παραπάνω εγχείρημα. Οι πιο κακόπιστοι θα πούνε, σιγά το όνειρο.

Αυτοί που ονειρεύονται σαν κι εμένα όμως, αφού διαβάσουν αυτό θα ανοίξουν τη δική τους λίστα και θα θυμηθούν τα όνειρά τους.

Η λίστα που διάβασα πριν καμιά 15 μέρες στο galsnguys ομολογώ πως με συγκίνησε πολύ περισσότερο από όσο περίμενα. Τους κακόπιστους τους διάβασα σε σχόλια σε ποστ στο facebook. “Οι λίστες σας μαράνανε” και κάτι τέτοια. Κάπου διάβασα και κάτι σχόλια για τον Κωστόπουλο — που προφανώς υπήρξε προσταγέας (δεν ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) ονείρων για μια ολόκληρη γενιά. Κρίμα.

Μακάρι όλες οι λίστες να είχανε αυτά που είχε αυτή. Πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα να σημειώνω.

“Δες την αυγουστιάτικη πανσέληνο κάνοντας βαρκάδα”

“Ζήσε ένα μεγάλο μυθιστορηματικό έρωτα”

“Να ασχοληθείς με τη μαγειρική”

“Να πας σε μία συναυλία που να έχει αφήσει εποχή”

Μέσα από 25+1 ευφάνταστα μικρά πράγματα κατάλαβα ότι δεν είχε και πολύ σημασία που δε ξεκίνησα το διδακτορικό που ονειρευόμουν όταν μπήκα στη σχολή. Ούτε είχε ιδιαίτερη σημασία που το μεταπτυχιακό δεν το έκανα στην Αμερική. Και προφανώς δεν χάνω και τίποτα που ακόμα αγοράζω t-shirts με στάμπες και δεν κυκλοφορώ σαμπώς και κατέβηκα από τον πλανήτη στυλ.

Αν η λίστα έγραφε πως θα έπρεπε να έχω αποκτήσει μία Birkin μέχρι την ηλικία των 40 θα σας έλεγα που ακριβώς θα την έβαζα και τι θα έκανα καλύτερα με 10000 ευρώ.

Η λίστα μου θύμισε όμως εκείνη τη βαρκάδα με το Γιώργο τον Αύγουστο του 2010, την απίστευτη συναυλία των U2 στο ΟΑΚΑ, τα μεθύσια με τους κολλητούς μου στα νησιά, το πρώτο αποτυχημένο μου γιουβέτσι, την πρώτη φορά που πήγα να δω την ΑΕΚάρα μου φοιτήτρια, το καλοκαίρι μου στη Βοστώνη, τη μουρλή συγκατοικό μου, όλες τις ανατολές που είδα από τα παραθυράκια των αεροπλάνων και πως η καρδιά μου πάλλεται όταν ακούω το “More than a feeling” των Boston.

Μου θύμισε όλα εκείνα που ξεχνάω επειδή το ξυπνητήρι με αγχώνει το πρωί. Όλα εκείνα που αν συνεχίσω να ξεχνάω δε θα έχω τίποτα να πω στα εγγόνια μου αν με αξιώσει ο Θεός ποτέ να έχω. Γιατί δε θέλω να τους λέω για Μνημόνια, για Κουρέματα, και για το πόσες χαμένες ώρες πέρασαν σε ΙΚΑ και Εφορίες.

Θέλω να τους πω πως η γιαγιά τους ήταν μουρλή. Πως χόρευε σε συναυλίες, πως τραγούδαγε σε καραόκε, πως έπινε ουίσκι, πως τραγικά κάποτε κάπνιζε 2 πακέτα Μάρλμπορο (και το έκοψε για να δίνω και καλό παράδειγμα)…και πως κάποτε ένας Γιώργος την πήγε βαρκάδα.

Σε όλα τα παραπάνω, δεν ξέρω ακριβώς που βρίσκεται ο Κωστόπουλος.

Μάλλον λάθος παραμύθι.

Δοκιμάστε ξανά.

Over and Out.

First appeared in galnguys.gr

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.