Anlar arşivimi oluşturuyorum. Yıldırım gibi çakan fikirleri yakalayabildikçe yazıyorum. Kendim için. Çıldırmaktan kurtulmak için.
Kendim olmaktan korkuyorum.
Hatırlamadığım
çocukluğumdan
Çok sonra ona o gece söylemesi gerekenleri toparlayabilecekti. Ve o çok sonra’nın o çok geç’liği O’nu her öfkesinde acıtacaktı.
unutmuşum
unutturmuşlar rüya kurmanın hafifliğini
savrulurken rüzgarda uzağa
yanık kokusu
yok oluyorum
Boş kollar boş ruhlar
Karanlık geçirdiğim geceler. Hep aynı gece misiniz?
Ben bin defa ölürken ama gömülmezken
sizler beni mi izlersiniz?
Yazarak bu yalnızlıktan kurtulunur mu?