Ջեսիկա Ալբայի կյանքի կանոններ

Դա ճիշտ է ես շատ վաղուց եմ սկսել հետաքրքրվել դերասանական արվեստով, ինձ թվում է, որ դրա հիմքում կանգնած է իմ սերը կինոյի նկատմամբ, որը ժառանգելեմ ծնողներիցս։

Առաջի նկարահանման պրոցեսը շատ հետաքրքիր էր։ ինձ դա շատ դուր եկավ, ես միանգամից զգացի որ դա իմն է։ Ճիշտ է սկզբում միքիչ անսովոր էր, ամեն ինչ խառնվում էր իրար, ինձ թվում էր որ ինձ մոտ չի ստացվի բայց դա բոլորի հետ էլ պատահում է։ Նկարահանող խումբը և դերասանական անձնակազմը ինձ օգնեց հաղթահարել այդ դժվարություննորը։ Ես հասկացա որ ֆիլմի նկարահանման պրոցեսսը ինձ դուր է գալիս։

Իմ ծնողները կյանքում չեն սահմանափակել ինձ մասնագիտության ընտրության մեջ և ասել են որ ես ինքս պետք է ընտրություն կայացնեմ և այդ պատճառով էլ բոլորը դրական արձագանք տվեցին և ուրախացան ինձ համար։

2000-ական թվականներին իմ կյանքը ավելի ծանրաբեռնված դարձավ, շատ ավելի ծանրաբեռնվաձ։ Ոչինչ չէի հասցնում։ Բայց այդ խառնաշփոթը երկար չտևեց, բավականին արագ հարմարվեցի կյանքիս նոր ռիթմին։

Առաջի հայացքից կթվա որ դերասանների աշխատանքը շատ հեշտ է սովորել տեքստ և խաղալ բայց իրականում ամեն ինչ այդքան հեշտ չէ, ֆիլմի մեջ անեմ կերպար ունի իր կյանքը, իր զգացնունքները, իր բնավորությունը և առօրեան և դերը լավ խաղալու համար պետք է ներխուժել իր կյանք և ապրել իր կյանքով ։

Ոչ։ Ես շատ եմ սիրում իմ մասնագիտությունը, նաև շատ եմ սիրում ակտիվ կյանք վարել այդ իսկ պատճառով էլ ինձ դժվար կլինի ստիպել հրաժարվել իմ աշխատանքից։

Ես ամեն դեպքում իմ ընտանիքը ամեն ինչից վեր եմ դասում և աշխատում եմ շարժվել իմ ընտանիքի օգտին։ Ինձ թվում է դա ինձ մոտ ստացվում է։

Ես երեխաներիս ընտրության մեջ չեմ սահմանափակում, նրանք կզբաղվեն նրանով ինչով որ ցանկանան բայց ամեն դեպքում չէի ցանկանա որ իրենք կենտրոնանան դերասանական մասնագիտության վրա։

Դե մեր կյանքին դժվար է սովորել, հատկապես մանկահասակ երեխաներին այդ պատճառով էլ նրանք բնականաբար միքիչ նեղվում են լուսանկարիչներից և այդ ամբողջ քաշքշուկից։

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.