Over het basisinkomen moet inderdaad eindelijk eens echt goed over nagedacht worden.
Peter IJzerman
65

Peter, ik zou het met je eens zijn, voor geld moet gewerkt worden. Ware het niet dat ik in mijn anderhalf jaar arbeid (na een keurige HTS-opleiding) intussen werkloos en na een burn-out thuis zit. Slecht werk levert zo veel gezondheidsproblemen op, waardoor niet alleen de zorgkosten stijgen (2015 was het jaar dat voor het eerst meer jongeren met mentale dan met fysieke klachten langdurig uit het arbeidscircuit vielen) maar mensen langdurig uit het arbeidscircuit vallen en een enorme afstand ontwikkelen. De reden? Te simpel werk, dat ik te lang braaf heb geprobeerd vol te houden. Werk onder je niveau aannemen is op de lange termijn voor niemand goed. Ik kan me voorstellen dat in de situatie van een basisinkomen, ik in plaats van teveel uren op een zeer matige baan, mijn basisinkomen zou hebben aangevuld met een beperkt aantal uren “centjes verdienen” en de rest vrijwilligerswerk. Geen burn-out, geen geldzorgen van dit formaat.

Op dit moment is de keuze (semi-)fulltime werken of absoluut van arbeid wegblijven. Is (semi-)fulltime werken geen optie, dan blijft er dus nog maar één andere optie over; één waarin een zakcentje bijverdienen, bijles geven, dierenverblijven schrobben en de buurvrouw haar boodschappen bezorgen eigenlijk verboden zijn. Want je “kunt dan ook betaald werk”. Alhoewel ik de insteek zeer zeker begrijp, kruip ik (en met mij ongetwijfeld vele anderen) behoorlijk tegen de muren omhoog zónder werk, maar terug naar iets als wat ik deed is zeer zeker op geen enkele manier rendabel, financieel of anderszins.

Peter, ik hoop dat je het nooit meemaakt, gedwongen werk. Echt niet.

Show your support

Clapping shows how much you appreciated Anne’s story.