ბალახის შეურხევლად

პოეზია არ მიყვარს.

პოეზია ნერვებს მიშლის. თავზარს მცემს. ყოველ საღამოს სადარბაზოსთან მხვდება და თავის ნატიფ, ნაირ-ნაირ ბეჭდებიან მუშტს ნაბიჭვრულად პირდაპირ კბილებში მირტყამს.

აგერ, მაგალითად, ჩემი ყველაზე დიდი წუხილი, შფოთვა და უბედურება, რომ მეგონა ტომებს, ბიბლიოთეკებს, ქალაქებს გაავსებდა, არც მეტ და არც ნაკლებ, ოთხ სტრიქონში ჩაატია ეზრა პაუნდმა და მერე ჩემ დაბადებამდე ზუსტად 18 წლით ადრე არხეინად დაიკრიფა გულზე ხელი.

“ And the days are not full enough
And the nights are not full enough
And life slips by like a field mouse
 Not shaking the grass.”

Like what you read? Give Ana Nikoladze a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.