“Είναι κάποιες στιγμές στην θεραπεία που κυριολεκτικά σου κόβουν την ανάσα. Μια στιγμή από αυτές ήταν όταν γνώρισα και μπήκε στο γραφείο μου, η Ε. Παραπομπή από φίλη και συνάδελφο που θεώρησε ότι έπρεπε να με γνωρίσει και να την αναλάβω. Η Ε. ήταν συνομήλικη μου με το πιο κενό βλέμμα που έχω δει και ο πιο εύθραυστος άνθρωπος που έχω αντικρύσει…