Güher

Kendimle çok çelişiyorum. Emin olmadığım, “Acaba n’olcak?” dediğim zamanlarda herkes gibi başkalarından medet umuyorum, kendi kendime ne kadar “Nasıl olsa çözülür.” desem de bunu duymak insana daha çok güç veriyor bazen.

Bu boşluktan kurtarırdın hep, sonsuz güvenirdin, “Sen yapamayacaksın da kim yapacak?” derdin, çok güçlü hissettirirdin. Kendime daha çok güvenmemi sağlardın, üzüntümü, gerginliğimi, kaygılarımı unuttururdun.

Kim ne kadar konuşursa konuşsun senin bir kelimene eşdeğer bir his uyandıramıyor içimde. Biliyorum ki bugün “Acaba n’olcak?”larımı iyi yönetebiliyorsam, kendimi karanlık ve dayanılmaz boşluklarda bulmuyorsam — belki de başka bir bedene can veren — ruhun sayesinde.

Vasiyet ettiğin gibi, üzülmüyorum. Hep yanımda olduğunu biliyorum zaten. Aklımda, kalbimde ve anılarımdasın anneanne.

A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.