Onzichtbare mensen

Fairtrade koffie is goed. Voetbalhooligans zijn niet sociaal en PVV-stemmers ook niet. CEO’s van farmaceutische bedrijven zijn erop uit om rijk te worden over de rug van zieke mensen. Mensensmokkelaars zijn harteloos en IS-strijders monsters.

Ik denk soms dat ik best wel goed weet hoe de zaken in elkaar zitten. Maar heel vaak blijkt later dat de realiteit veel complexer is dan mijn voorstelling ervan. Mijn wereldbeeld hangt voor een groot deel aan elkaar van vooroordelen over mensen die ik eigenlijk nauwelijks ken. Ookal zijn aannames onvermijdelijk en zelfs nodig om de wereld te kunnen bevatten, het lijkt me toch goed om me ervan bewust te zijn dat ik ze heb.

Ze komen vooral voor bij groepen mensen waarover ik veel hoor, maar waarmee ik zelf niet spreek. Ik heb een aantal keer meegemaakt dat een toevallig gesprek met iemand, waar ik niet van had verwacht dat het wat op zou leveren, me bewust heeft gemaakt dat ik veel minder wist dan ik dacht dat ik wist. De dialoog opent een wereld aan nuance en begrip, die me eraan herinnert dat ik nét wat langer moet wachten met het vellen van een oordeel. En me zo helpt wijzer te worden.

Ik ga dus met vreemde mensen praten. Mensen over wie ik wel denk en spreek met anderen, maar naar wie ik tot nog toe nog niet heb geluisterd. Hun verhalen en mijn gedachten plaats ik hier op Medium.