Recensie: Arrival

(Geschreven tijdens mijn stage voor De Taalsector)

Wie stelt dat taal saai is, heeft duidelijk Arrival, de nieuwste Sci-Fi film van Denis Villeneuve, nog niet gezien. Na toppers als Incendies, Prisoners en Sicario kan de regisseur opnieuw een parel aan zijn palmares toevoegen. Arrival slaagt erin om je met een thema als ‘buitenaardse wezens’ toch te doen vergeten dat je naar fictie kijkt.

De film begint met de voorstelling van het hoofdpersonage Louise Banks (Amy Adams), die haar dochter verloren heeft na een slepende ziekte. Niets schijnt haar nog te interesseren. Het lijkt alsof alle gebeurtenissen aan haar voorbijgaan en ze geeft een oppervlakkige indruk. Wanneer vreemde ruimtewezens op verschillende plekken op aarde belanden, reageert ze in eerste instantie ook niet bijzonder verbaasd, terwijl de rest van de wereld op zijn kop staat.

Mensen worden angstig. Waarom zijn de wezens hier? Vormen ze een gevaar voor de mensheid? Moeten we ze verwelkomen of oorlog voeren? Om die vragen te kunnen beantwoorden, is communicatie met de aliens noodzakelijk. Louise Banks krijgt als getalenteerd vertaalster de taak om contact te maken met de aliens en hun ‘taal’ te ontcijferen. Maar die missie is allesbehalve eenvoudig, want hoe begin je een gesprek met wezens die praten aan de hand van cirkels, wezens die nog nooit een woord gesproken hebben en zelfs niet eens een mond hebben?

Er zitten meerdere boodschappen in de film vervat. Zo ook de ietwat cliché boodschap dat het goede het slechte overwint en dat liefde sterker is dan geweld en oorlog. Banks gelooft onafgebroken in de goedheid van de vreemde wezens. Empathie en wederzijdse toenadering zijn dan ook kernbegrippen in de communicatie tussen Banks en de aliens.

De aliens worden niet stereotiep voorgesteld. Verwacht je dus niet aan vijfogige, groene mannetjes op korte beentjes die uit een flikkerende ufo stappen. Hoe ze er wel uitzien, laat ik u zelf ontdekken, maar de beelden zijn spectaculair.

Op taalvlak zijn er ook punten die nog even nazinderen. De filosofie dat je denken bepaald wordt door de taal die je spreekt, is sterk aanwezig. Ook de visie dat een nieuwe taal leren de blik verruimt, komt aan bod. Taal bepaalt hoe je de wereld en haar bijbehorende dimensies bekijkt en interpreteert. Zoals in de Sci-Fi film Interstellar, wordt in Arrival ook vooral de dimensie van tijd aangehaald.

De film komt relatief traag op gang, maar het einde maakt alles goed. De film zindert nog even na en zet je aan tot nadenken. Een goeie tip is dus om Arrival te bekijken met je favoriete cinemabuddy zodat je nog uren kan discussiëren over het turbulente einde.

Voor de geïnteresseerden volgt hier de trailer:

Veel kijkplezier!

En laat me zeker weten wat je van de film vond in de reacties. ;)

Like what you read? Give Astrid Vandesompele a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.