Συμπορευτές

Μου αρέσει πολύ όταν περπατάω στο δρόμο και βλέπω μια σκηνή που με εμπνέει, να γράφω για αυτή. Οτιδήποτε μου δημιουργεί συναισθήματα και σκέψεις. Είτε αυτή περιλαμβάνει ένα όμορφο τοπίο, είτε όμορφους ανθρώπους, είτε και τα δύο. Οι εικόνες που προκαλούν συναισθήματα στη ψυχή σου είναι ότι πιο όμορφο μπορεί να σου συμβεί.

Έτσι συνέβη και πρόσφατα, περπατώντας ένα βράδυ την Ερμού και φτάνοντας στη γωνία με το πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη. Είναι από τα αγαπημένα μου μέρη εκείνη η περιοχή. Καθώς περπατούσα λοιπόν, είδα μπροστά μου αυτή την εικόνα. Ναι σήκωσα το κινητό και το αποθανάτισα για να έχετε και εσείς μια εικόνα από αυτό που είδα και να μη διαβάζεται μόνο γραμμές.

Οι δύο αυτοί παππούδες προχωρούσαν με αργό βηματισμό και συζητούσαν πιασμένοι αγκαζέ μέχρι να αποχαιρετήσουν ο ένας τον άλλον λίγο πιο κάτω. Ήθελα να τους ρωτήσω πόσα χρόνια τους συνδέει αυτή η φιλία και να μάθω πως ήταν η ζωή, μέσα από τη φιλία τους. Δυστυχώς δεν το έκανα, απλά έμεινα εκεί και τους κοίταζα με ένα χαμόγελο, σκεπτόμενος πόσο όμορφο είναι να έχεις συνοδοιπόρους στη ζωή που θα σου κρατάνε το χέρι, στα 70, στα 80, στα 90, στα πιο απλά, όπως σε μια βόλτα.

Είναι υπέροχο να βλέπεις να στηρίζει και να στηρίζεται ο ένας στον άλλον, ακόμη και σε αυτή τη προχωρημένη ηλικία ζώντας, κάθε στιγμή της φιλίας τους. Μπορεί να είναι μαζί από το σχολείο και οι ιστορίες που έχουν να σου πουν για το πόσα περάσανε μαζί να μη λέγονται ούτε σε δυο ζωές. Μπορεί να γνωρίστηκαν στο πανεπιστήμιο και εκεί μαζί με τους πρώτους έρωτες και μετέπειτα τα πρώτα άγχη για την επιβίωση, να ενώθηκαν πιο δυνατά και από γόρδιο δεσμό.

Όπως και να έχει τα δυο αυτά παππούδια ήταν ευτυχισμένα, παρόλο που πριν λίγο μπορεί να συζητούσαν για τα αυξημένα τριγλυκερίδια και τα απαγορευμένα γλυκά που λιγουρεύονται. Απολάμβαναν τις στιγμές παρέας που προσέφερε ο ένας στον άλλον και ας πονούσε η μέση τους από το περπάτημα. Αυτό είναι το νόημα της φιλίας. Να περνάς και τα εύκολα και τα δύσκολα με τον άνθρωπο που σε συντρόφευε στις δικές σου στιγμές και που ήσουν εκεί στις δικές του. Να δίνεις τη ψυχή σου στον άνθρωπο που θα έδινε και αυτός τη δική του.

Γιατί κανείς όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα σε καταλάβει καλύτερα από τους φίλους σου. Γιατί σε αυτούς δείχνεις τον εαυτό σου χωρίς να ντρέπεσαι για αυτό. Και αυτοί σε αποδέχονται για αυτόν ακριβώς το λόγο. Γιατί με αυτούς έχεις σκεφτεί και έχεις κάνει τα πιο τρελά πράγματα. Γιατί αυτοί είναι που πρώτοι θα σε πουν την αλήθεια τους στις καλύτερες σου στιγμές αλλά κυρίως στις χειρότερες σου. Γιατί αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχεις επιλέξει ως… συμπορευτές.


Originally published at www.killkiss.gr on May 17, 2016.

Like what you read? Give Thanasis Tataroglou a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.