Dag 5: At the Village

Waarop we gewoon lekker weinig doen.

We krijgen vervelend nieuws uit Washington. Het White House Visitors Office laat weten dat de Han Avot group (CS-324841) helaas niet kan worden toegelaten tot de White House Tour. Onze behulpzame contactpersoon Kendall Strong, assistente van Congressman Dutch Ruppersburger, die ons naar binnen probeerde te krijgen, stuurt er een persoonlijke boodschap achter aan: er zijn helaas teveel aanmeldingen voor de door ons gekozen data (30 September en 1 Oktober en dan vallen niet-Amerikaanse bezoekers als eersten af. Ze kan het voor de week van 13 December opnieuw proberen. Maar dan zijn wij dus niet in Washington. Helaas dus. Voor ons, maar ook voor The Obama Office.

Het is vandaag prachtig weer in Blue Mountain en Jesper vrolijkt ons zelfgemaakte ontbijtje op met lekkere cappuccino van Starbucks (met ‘extra shot’), op zo’n drie minuten lopen in de Village. In de Westin Trillium wordt het ondertussen steeds drukker; er melden zich opvallend veel gasten met fietsen, een gevolg van het driedaagse Subaru Centurion Cycling evenement voor een goed doel dat vrijdag van start gaat met een Time Trial. Zaterdag volgt de race over 50 mijl, zondag die over 25 mijl. Er zijn nogal wat inschrijvingen, maar dat merken we gelukkig nog niet als we ‘s middags in de Village een hapje gaan eten bij Kaytoo. We zitten heerlijk op de patio, pakken een verkoelend biertje bij onze bruchetta en drinken na afloop eindeloos koffie; net als Amerikanen vinden Canadezen ‘refills’ geen probleem. Ik denk dat Jesper en ik er 6 hebben weggewerkt.

De Kaytoo zie je links op de foto.
Martina zoekt een biertje op de kaart.

Terwijl Martina en Detmar met de kabelbaan omhoog gaan, voor Detmar geen genoegen, want hij vindt het doodeng, praten Jesper en ik met de serveerster over het evenement van dat weekend. Ze waarschuwt voor een enorme drukte en voor het slechte weer, ‘maar dat duurt maar één dag’, zegt ze erbij. ‘Zondag is het weer prachtig.’

Detmar aan de Cola.
Bij de Kaytoo voelen ook eekhoorns zich thuis.

Dag 6 en 7: Dan maar in het hotel

Waarop we het weekend in het hotel doorbrengen met lezen, kaarten en relaxen.

‘s Ochtends om 06.30 uur merken we al dat er met die Centurion Cycling inderdaad een groots evenement op komst is. Vlak voor ons balkon is start en finish en op dat onzalige tijdstip worden extra tentjes en wc’s voor renners en publiek neergezet. Met veel kabaal, dat spreekt. Ronds 09.00 uur doet de spreekstalmeester voor het eerst z’n mond open en schalt ‘Bicycle’ van Queen door de luidsprekers. Hoe bedenk je het..? Dan horen we het Canadese volkslied en zien we alle fietsers, het zijn er zo’n 100, hun petje afnemen. Eindelijk klinkt het startschot, waarna de spreekstalmeester zo’n twee uur lang de standen bijhoudt en eindeloos brabbelt. ‘s Middags wandelen we naar de Village, want met de auto weg rijden is onmogelijk. Alle wegen zijn afgezet. In de Village is het druk, té druk, dus toch maar weer terug naar het hotel. De zondag is niet veel anders, er zijn alleen meer amateurfietsers want de afstand is slechts 25 mijl. Gelukkig is de prijsuitreiking in de Village. Daarbij aanwezig zijn is uitgesloten, dat trekken Detmar en ik echt niet. We vervelen ons echter niet, Detmar kijkt en luistert eindeloos naar dezelfde instructiefilmpjes van een supermarkt, ik lees een boek en Jesper en Martina kaarten. De stand is uiteindelijk 35 tegen 5, voor wie.. hou ik voor me… ‘s Avonds vinden we bij toeval op een van de tv-zenders een film uit de befaamde National Lampoon’s Vacation met Chevy Chase. Blijft geweldige humor. En nog mooier: er staan er drie achter elkaar geprogrammeerd..!

Dag 8: Downtown Collingwood

Waarop we downtown Collingwood verkennen en de Scenic Caves Road volgen.

Na zo’n rustig weekend wordt het hoog tijd om de auto weer eens te pakken. Met buiten zo’n 27 graden rijden we air-conditioned naar het haventje van Collingwood, maar daar liggen alleen plezier zeilbootjes en er is een millennium parkje voor mooie vergezichtjes en een heuse meeuwenkolonie. Die meeuwen zijn behoorlijk tam, je kunt ze tot op één meter benaderen zonder dat ze wegvliegen. En ze poseren graag voor foto’s.

Je kunt die meeuwen tot op zo’n meter benaderen.

‘Downtown’ Collingwood is niet meer dan een verzameling vernieuwde gevels, wat trendy en minder trendy zaakjes, een handvol eethuisjes en een volijverige diender die controleert of je wel voor parkeren hebt betaald. Gelukkig merkt hij niet dat we uiteindelijk een kwartier onbetaald staan. We lunchen bij Santini’s The Good Chef en hebben geen spijt van de keuze.

Collingwood heeft nogal wat vernieuwde geveltjes en een opvallende klok.

Na de lunch gaan we boodschappen doen bij Metro en terug naar het hotel alvorens de Scenic Caves Road te volgen teneinde wat fraaie vergezichten te kunnen vastleggen. Met Jesper’s 4k camcorder en mijn fotocamera. In de loop van de vakantie zal Jesper een uitgemonteerd filmpje bijvoegen. Nu is er alleen een aardig vergezicht hoog boven The Westin Trillium.

Beneden ligt het Westin Trillium.
A single golf clap? Or a long standing ovation?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.