Moonlight

Teder, oprecht, subliem en voor iedereen.

Woorden zijn vaak onnodig als je bepaalde magische momenten wil beschrijven. Moonlight is zo’n perfect voorbeeld. Het verhaal van Chiron is niet verbloemd of opgeblazen. Het is klein, oprecht en uiterst aangrijpend. Een echte doorbraak voor regisseur Barry Jenkins.

Zwemscène: Een beeld zegt meer dan duizend woorden

Deze drama beeldt drie tijdperken uit van het leven van Chiron: eerst, als vijfjarig jongen in Miami. Hij leeft met zijn alleenstaande moeder. De introverte schooljongen wordt dan ‘Little’ (Alex Hibbert), genoemd. Hij wordt gepest door zijn klasgenoten. Toevallig ontmoet hij dan Juan ( Mahershalalhashbaz Ali), een drugsdealer, in wie hij langzaamaan een vaderfiguur ziet. Teresa (Janelle Monáe), Juans vriendin, geeft hem de liefde die hij nooit kreeg. Hoewel Chiron weinig zegt, ziet de kijker hem openbloeien in de armen van Juan tijdens een zwemles. In die sfeervolle scène laat Chiron zich volledig gaan, een intens en ontroerend moment.

“Am I a faggot?”

De best vertolkte rol gaat naar de alleenstaande moeder van Little (Naomie Harris). Een hardwerkende, bekommerde moeder op het eerste zicht, maar niets is minder waar. Ze is labiel, crackverslaafd en verandert nu en dan in een gewelddadig, possessief en jaloers persoon. Little begrijpt haar niet en krijgt geen warmte van zijn moeder. Een hartverscheurende scène vindt plaats wanneer de moeder in de opening van haar kamer staat. Ze heeft een neon-roze gloed over zich heen, en in slow motion vloekt ze agressief tegen hem. Vervolgens loopt ze haar kamer binnen, waar ze hoogstwaarschijnlijk haar drugs gaat gebruiken. Het is een schokkende scène waar je de rauwe karakter van de moeder leert kennen. De onzekerheid in haar blik is doordringend en blijft bij de kijker op het netvlies gebrand.

“What’s a faggot? Am I a faggot?” Als vijfjarige houdt Little zich niet bezig met zijn seksuele geaardheid, en toch wordt hij door zijn moeder geconfronteerd. Door het insinueren ervan raakt Little gefrustreerd bij het idee dat het weleens zou kunnen kloppen, en die frustratie groeit met hem mee.

From Love to Violence

‘Weak’ en ‘soft’, dat zijn Chirons (Ashton Sanders) bijnamen tijdens zijn tienerjaren. De jongeman overleeft in een liefdeloos hellegat dankzij zijn enige toevluchtsoord: Teresa, zijn tweede moeder. De laconieke manier waarop hij met de rest omgaat, is om zichzelf te beschermen. Chirons klasgenoot Kevin (Jharrel Jerome) is altijd de uitzondering geweest op de regel. 
 Voor hem staat Chiron enigszins open want door hem wordt hij menselijk behandeld. Hun aanvankelijke vriendschapsrelatie bloeit al snel uit tot een intiemer relatie, maar die relatie leidt tot een gewelddadig conflict die Chiron voor fundamenteel zal doen veranderen in Black.

Black (Trevante Rhodes) is geen gebroken geest. Hij is gebogen maar menselijk. Hij ziet er onbreekbaar uit maar blijft kwetsbaar en gevoelig. Die kwetsbaarheid en gevoeligheid leidt hem uiteindelijk tot een verrassing.

De drie tijdperken uit Chirons leven zijn vertolkt door drie verschillende acteurs. Drie overtuigende, zuivere prestaties. Steeds vind je dezelfde melancholische blik, het gevoel en de pijn terug in elk tijdperk uit Chirons leven. Verwacht geen spectaculair gangsterverhaal, maar eerder een kleine tragedie. Een menselijk verhaal over het vinden en het verliezen van jezelf.

- Aylin Koksal

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.