Verbeke gaat de bietenbrug op met tweede roman ‘Reus’

Reuzegrote verwachtingen, teleurstellende ontknoping

Reus, zo luidt de titel van de tweede psychologische roman van schrijfster Annelies Verbeke. Dit keer bewapent ze zich opnieuw met haar heldere stijl en haar sobere taal. Ze pakt uit met het verhaal van twee bijzondere zussen.

Hannah en Kim vinden het burgerlijk leven maar niets. Hun hoge verwachtingen van het leven leiden tot hypocrisie, buitensporigheid en vooral een grote leegte. Een mengelmoes van psychologie en cynisme sleept de lezer mee in een rollercoaster van gemengde gevoelens.

Magisch-realistisch Verbeke

Het eerste deel is een chronologische situering van het leven van de twee zussen. Hannah en Kim lijken als twee druppels water op elkaar. Ze zijn opgegroeid zonder moeder, zij verdween uit hun leven na een mislukte zelfmoordpoging. De zussen zijn getrouwd, hun echtgenoten heten allebei Wim. Hannah en Kim genieten van een succesvolle carrière, maar halen beslist geen voldoening uit hun huisje-boompje-beestje leven. Vreemdgaan is voor hen een tweede natuur geworden.

Hannah’s melancholische visie over het leven, haar onweerstaanbare drang om vreemd te gaan en haar maniakale obsessie met een van haar klanten is erg verontrustend. Al snel duikt de lezer in haar complexe psychologie. Die wordt, naarmate het verhaal vordert, steeds ziekelijker en ingewikkelder.

Hannah heeft ook regelmatig last van hallucinaties: ze ziet een pratende muis op de wc-bril. Vanaf dan ontbindt het verhaal zich in een explosie van dwaze verassingen. Hoewel Verbeke de aandacht van lezer wel erbij houdt met haar ‘naakte’ taal, loopt de geloofwaardigheid grotendeels verloren. Een laatste excentrieke twist en de lezer zit plots in een magisch-realistisch boeltje. Welkom in deel twee.

Een cover die allusie maakt op de hallucinaties van Hannah. Het muisje staat in contrast met de grote letters.

Tabula Rasa

Let op: dit deel van het verhaal brengt de lezer in de verwarring. Alles wat je dacht te weten over de personages is fout en irrelevant. Door een samenloop van omstandigheden komen de zussen terecht in de Australische woestijn. Daar draait alles rond survival. De psychologische aspecten van het verhaal zijn grotendeels verdwenen, behalve wanneer Hannah alweer hallucineert over hetzelfde muisje. Alleen is het deze keer geen muis meer, maar een reus.

Alles blijft achterwege: hun echtgenoot, hun carrière, hun minnaars en hun andere obsessies. Het lijkt wel alsof Verbeke in het midden van het verhaal plots met een nieuw idee begint. Ook hier vinden bizarre gebeurtenissen plaats. Dat levert beslist geen meerwaarde op, maar zorgt eerder voor een ontgoocheling. Ook het einde is zeer eigenaardig. Wanneer de climax bereikt is, is het verhaal plots voorbij. Een abrupt, open einde dat voor veel irritatie zorgt en de lezer met een bittere smaak in de mond achterlaat.

Aylin Koksal

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.