Shakespeares Othello in een nieuw jasje

Hedendaagse problematiek en humor in klassieke tragedie

Othello door Toneelgroep Maastricht — Een jaar geleden nog bij openlucht gespeeld, donderdag in de CC in Hasselt.

Toneelgroep Maastricht brengt de tragedie Othello, de moor van Venetië: een muzikale Shakespearevertaling door Jibbe Willems en Servé Hermans. De dramaturgen blijven erg trouw aan de oorspronkelijke tijdloze tragedie. Toch slagen ze erin het stuk subtiel om te toveren en te verversen met heerlijke dialogen en symboliek. Het geheel is indirect gedirigeerd door een geweldig geniepige Michaël pas. Het is een heerlijke treurspel die de kijker op het puntje van de stoel drijft.

De nobele Moorse generaal Othello (Koen De Sutter), geliefd en gerespecteerd voor zijn militaire verdiensten, is onbevangen en rechtuit. Hij is onstuitbaar gedreven door zijn hartstocht voor de Venetiaanse Desdemona (Julia Akkermans). Hij trouwt met haar tegen de wil van haar vader en voelt zich onoverwinnelijk. Het is botertje tot de boom totdat een geestige maar sluwe Jago (Michaël Pas) zich koste wat kost wil wreken op Othello omdat hij Jago niet koos als luitenant. Hij manipuleert, liegt en maakt misbruik van de naïeviteit van Othello en zijn entourage om zijn ambities te verwezenlijken.

Van kwaad naar erger

De haat van Jago is omnipresent. Tijdens de dialogen, tussen elk stuk en achter elk zin hoor je zijn venijnig betoog. Hij is de dirigent van het verhaal. Dit is ook het geval in het originele stuk. Toch is hij hier nog kwaadaardiger. Zijn racistische kritiek over Othello’s kleur is een verwijzing naar de hedendaagse problematiek. Dit is een subtiele insteek van de dramaturgen om het verhaal te actualiseren. Jago gebruikt beeldende, barbaarse woorden over Desdemona’s lijf, zijn eigen vrouw en die van anderen, ‘Pakken, doen, nemen’, zoals hij het zo mooi zegt.

Simpel Symbol

Over de hele lijn is het stuk erg sober. Er valt weinig kleur te bespeuren, zelfs niet bij de Moorse Othello. Hij is wit en heeft een zwarte lijn onder zijn ogen. Zo ook Desdemona, zo mooi en kuis is met haar witte trouwjurk. Naarmate het stuk vordert wordt haar kleed donkerder. Zij eindigt alweer met een witte hemd.

Naast kleur wordt ook met het erg bescheiden decor gespeeld. Midden op het podium staat een doorschijnend huis, waarvan het dak symbool staat voor het hiernamaals. Geen revolutionair idee, maar met het juiste licht en een beetje verbeelding is het concept wel helder.

Luchtig tragedie

Wie aan Othello denkt, zal waarschijnlijk niet snel een associatie maken met Hakuna Matata van The Lion King. In deze versie mag je daar wel op rekenen, alsook humoristische tritagonisten zoals Roderigo en Cassio, cartoonachtige scènes tussen Othello en Desdemona en een geestige Jago. Kortom: verwacht zeker een paar luchtige afwisselingen in een emotioneel zwaar beladen spel.

De spelers hanteren een erg natuurlijke houding. Vooral Michaël Pas slaagt erin erg ongekunsteld over te komen. Buiten enkele uitzonderingen zijn de grootse, theatrale allures hier niet van pas. De conversaties vloeien erg snel over elkaar en voor je het weet zijn de 180 minuten om. Nog nooit was een Shakespeare-verhaal zo vermakelijk en tegelijkertijd hartverscheurend. Een Othello die doet lachen, nadenken, tranen en vooral meevoelen.

Praktische informatie: http://www.toneelgroepmaastricht.nl/voorstelling/othello

AYLIN KOKSAL

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.