what i thought

เราคิดว่าวันนึงเราจะรู้สึกเฉยๆ
แต่เราไม่เคยรู้ว่าเราจะกลับไปรู้สึกอีกได้เป็นเกือบล้านรอบ

แต่เราไม่เคยรู้ว่าเราจะพูดถึงคนเดิมซ้ำไปซ้ำมา

แต่เราไม่เคยรู้ว่าเราไม่สามารถเลิกชอบมองรอยยิ้มที่เราหลงรักได้
แต่เราไม่เคยรู้ว่าเราจะใจสั่นเหมือนเดิมกับรอยยิ้มนั้น

เราเพิ่งรู้ว่าเราจะยังชอบและใจเต้นแรงกับอะไรที่เราเคยชอบอยู่อย่างนั้น

เราไม่เห็นจะเจอที่ที่ตัวเองอยากไปนอกจากข้างๆเธอเลย

ต่อให้ไม่เห็นภาพตัวเองกับเธอ ก็ไม่เห็นภาพตัวเองกับใคร

ซ้ำร้ายยังจะไม่เกิดความรู้สึกไหนที่มากไปกว่าที่เคยให้เธอกับใครได้อีก

จริงๆแล้วมันเป็นเรื่องยากใช่มั้ย การที่จะเจอใครที่อยากโตไปด้วยกัน

การที่จะเจอคนรักน่ะ

ก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธทำไมในเมื่อก็ชอบแต่คนแบบเธอทั้งนั้น

แต่เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้นี่เนอะ

ปลายปีที่แล้วเพิ่งบอกว่าไม่รู้สึกไปแล้วเอง

แต่เหมือนว่าใครบางคนจะมีชีวิตอยู่เสมอในหัวใจเราเนอะ

เธอที่อายุสิบเจ็ดอยู่เสมอ น่ารักอยู่เสมอ รู้สึกที่ใจที่ได้รู้จักอยู่เสมอ

และโคตรคลิเช่

ที่ไม่ได้รักเราอยู่เสมอ

ฟัค.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.