Арчаагүй амьтан

Арчаагүй амьтан гэж өөрийгөө зүхэх өдөр бас ирдэг байх нь. Энэ бүтэн нэг жилийн хөдөлмөрөө өөрөө үгүй хийх тэр мэдрэмж ямар гээч. Хэн нэгэнд буруу тохож чадахгүй, уур ч хүрэхгүй. Гэхдээ яагаад би гэж эргүү амьтан ийм болчихвоо. Хэт их өөртөө бардаж бусдыг доош нь хийж өөртөө хийрхсэний гай энэ юм болов уу. Шалтаг тоочмоор байгаа ч дотроос нэг юм зулгаагаад яамаар ч юм. Амьдрал надад заах хичээл явсаар л байна. Энэ хичээл хэтэрхий үнэтэй туслаа. Намайг ойлгох хүн энэ хорвоод нэгээхэн ч үгүй мэт. Миний энэ мэдрэмжийг хуваалцах хүн ойр хавьд байхгүй гэж үү . Намайг дэмжих хүн энэ хорвоод байхгүй гэж үү. Юунд итгэх ёстой вэ? Би ягаад хичээсэнгүй вэ? Ягааад хангалттай биш байна вэ? Өөртөө тавих шаардлага минь ягаад багассан бэ? Дараачийг шат юу вэ? Чиний зарчим хаачихсан бэ?

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.