Sigaretje

Een stralende zon nodigt uit tot nadenken. Je hoeft er niet veel voor te doen, het kan overal, ik zat vanavond op mijn Frans balkon met uitzicht op de Amstel en het Portugees restaurant Girassol.

Zo moest ik vandaag ineens denken aan het vrolijke, blonde terrasmeisje dat daar de afgelopen zomer van tafel naar tafel fladderde. Een genot om naar te kijken, die paardenstaart, dat gestreepte truitje en ogen die net zo glinsterden als de witte borden die ze rondbracht. Wanneer de zon onderging, bleef zij nog even schijnen.

We hebben toen wel wat blikken uitgewisseld en ik nam me regelmatig voor om iets tegen haar te zeggen, maar uiteindeljk ben ik daar toch te schijterig voor: tot een gesprek is het nooit gekomen.

Ze stond ook wel eens te roken bij de deur naar de keuken, dat kon ik zien vanuit mijn raam. Ik vind roken vies en heb altijd gezegd dat mijn vriendin niet mag roken, maarja, wie ben ik om haar haar sigaret te ontnemen.

Maar goed. Ze is er dus niet meer. Weg. Voorgoed. Ik ben benieuwd waar ze nu is, langs welke tafeltjes ze fladdert, bij welke achterdeur ze haar sigaretjes rookt… en wie er deze zomer naar haar mag kijken.

One clap, two clap, three clap, forty?

By clapping more or less, you can signal to us which stories really stand out.