My 2017.

🙏🏻สวัสดีทุกคนนนนนน ทั้งที่ตั้งใจเข้ามาและไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็นั่นแหละ

เข้ามาแล้วก็กดออกไปซะะ!! 55555555ลลๆ

จริงๆไม่ได้ตั้งใจจะเขียนเพื่อแชร์อะไร หลักๆก็แค่อยากเขียนเก็บไว้เป็นความทรงจำสำหรับปีนึงที่ผ่านไป ไว้ว่างๆแวะกลับมานั่งอ่านก็แฮปปี้ดีย์ :) แต่ถ้าจะมีใครเข้ามาแวะเยี่ยมชมก็ยินดีและขอบคุณมากข่าาาา -/\-

ถ้าเข้ามาแล้ว อยากรู้ว่า1ปีที่ผ่านมาเราเจออะไรมาบ้างก็ slide down เลยจร่ะะะ

Warning : blogนี้อาจจะยาววว..ถึงยาวมาก และสาระก็คงไม่มี สรุปมันมีอะไรดี? โอเค ถ้าอยากรู้ก็ไปอ่านกันเถอะะ5555555

Let’s start!!

Welcome to my “2017”

7 °C สูงสุดแดนสยาม

เปิดต้นปีมาด้วยทริปหนาวๆขึ้นดอยในวันหยุดปีใหม่กับครอบครัว ก็เป็นปกติที่ทุกๆคนจะไปเที่ยวกับครอบครัวในช่วงเทศกาล จะมีไม่ปกติตรงที่เราลากเพื่อนไปด้วยคนนึง จริงๆทริปนี้ก็ดูไม่น่ามีอะไรพิเศษ แต่มันก็มีเรื่องเล็กๆน้อยๆที่สนุกสนานและน่าจดจำระหว่างทาง นับว่าเป็นเรื่องดีๆเรื่องแรกในปีใหม่ที่แล้ว :)

แต่พอเทศกาลแห่งความสุขผ่านไป มันก็เริ่มไม่ค่อยสนุกแล้วล่ะ เพราะเราต้องกลับมาเรียน ผิดๆไม่ใช่ เพราะหลังจากนี้อยู่ดีๆเราก็เข้ามาทำงานงานนึงที่ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอยากจะทำ

SPT 05 ♥ 04

กว่าจะเกิดงานนี้มาได้ มันก็ไม่ง่ายเลยเด้อออ55555 ผ่านมรสุมอะไรมาพอสมควร

พอกลางเดือนมกราฯ ก็ถึงเวลาที่น้องๆม.5อย่างเรา ต้องเตรียมงานส่งพี่ ม.6 ที่จะจบๆไปสักที เอ้ย! จะจบจากโรงเรียนนี้555555 จริงๆตอนนั้นม.5 มีการแบ่งเป็น2ฝั่งด้วยนะ คือฝั่งที่อยากจะทำ กับ ฝั่งที่ไม่อยากจะทำ ซึ่งแน่นอนว่าเราาา…ก็อยู่ในฝั่งที่ไม่อยากจะทำ5555555 แต่สุดท้าย ด้วยความที่เพื่อนในห้องเราคนนึง มันอยากทำมาก เราก็อดใจที่จะไปช่วยมันไม่ไหวจนก้าวเข้าไปเป็นผู้ช่วยมันอย่างเต็มตัว ทำแม่งเกือบจะทุกอย่างที่มันอยากได้ คอยรับฟังความรู้สึกและให้กำลังใจมันตลอด แล้วมันก็ผ่านมาได้ด้วยดีย์ (หรอ?) จนพอจบงานก็รู้สึกภูมิใจเล็กๆที่พี่ๆเค้าปลาบปลื้มดีใจน้ำตาไหลพรากกันเป็นแถวๆ อิอิ

เมื่อมีสุขย่อมมีทุกข์

หลังจากงานจบไม่นาน ก็เกิดสงครามมมขึ้นนนน!!อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่สิจริงๆก็เคยคิดไว้แล้วว่ามันอาจจะเกิด แล้วมันก็เกิดจริงๆ เอาเป็นว่ามันเป็นเรื่องที่สุดแสนจะบั่นทอนความรู้สึกและจิตใจให้ดิ่งสุดๆของปีนี้เลยล่ะ (ถ้าให้บอกเรื่องที่แย่ที่สุดของปีก็คงจะเป็นเรื่องนี้อย่างแน่นอน) ทำเอาซะรู้สึกหัวร้อนจนไม่อยากจะทำอะไรต่อ ก็skipช่วงนี้ไปละกัน แต่สุดท้ายมันก็สอนอะไรเราหลายๆอย่าง อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า

คนที่มีวัยวุฒิสูงกว่า อาจจะไม่ได้มีวุฒิภาวะสูงตามอายุเสมอไป :) การศึกษาไม่ได้ยกระดับทุกคน คริคริ อิอิ

แต่หลังจากผ่านช่วงแรกๆของปี เราก็รู้สึกมีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิตเต็มไปหมด มีอะไรที่เกิดขึ้นกับเราเป็นครั้งแรกหลายๆอย่าง และมีบางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตเราแบบสุดๆ 
ปะ! อ่านกันต่อออ ~


[ หลังจากจบม.5 ช่วงเดือนมีนาฯ ]

“ไปคอนเสิร์ตคนเดียวครั้งแรก”

[ — LH : ตั๋วอีกใบคือของพ่อเราแต่นั่งคนละที่เพราะมาซื้อทีหลัง ซึ่งก็เหมือนเราไปคนเดียวอยู่ดี -.- , RH : ช่วงนั้นคลั่งไคล้พี่ก้องมาก — ]

การทัวร์คอนเสิร์ตของเราได้เริ่มขึ้นครั้งแรกในปีนี้ มันเริ่มมาจากที่เราเป็นคนชอบฟังเพลงมากกกกถึงมากที่สุด รู้สึกฟังแล้วมันจรรโลงใจดี
“50th สุดๆไปเลย Nuvo the charity live concert” เลยเป็นคอนแรกที่เราตั้งใจซื้อบัตรไปเองโดยไม่ปรึกษาใคร แล้วเราก็พบว่า เราหลงรักการได้ไปฟังเจ้าของเพลงร้องแบบสดๆในคอน เรามีความสุขกับการแหกปากร้องเพลงในคอน😂😂 เอาจริงๆการไปคอนคนเดียวมันไม่ได้แย่เลยนะ (ใครที่เพื่อนน้อยหรือไม่ค่อยมีคนคบแบบเราก็ลองทำอะไรคนเดียวดู555555) หลังจากนั้นเราก็เริ่มติดตามคอนเสิร์ตมากขึ้นแบบจริงจังมากเว่ออ บางคอนจัดวันอาทิตย์แล้ววันจันทร์มีสอบ Mid/Final เราก็ยัง Don’t care ไปมันทุกๆคอนที่เราชอบนักร้อง ไปคนเดียวบ้าง กับเพื่อนบ้าง เสียตังหลายบาทไปกับการซื้อตั๋ว🎫 จนรวมๆกันน่าจะจ่ายค่าเทอมได้… แต่นั่นแหละความสุขคนเรามันต่างกัน อิอิ และคิดว่าจะทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ถ้าขึ้นมหาลัยแล้วอาจจะต้องลดๆลง ก็เอาไว้เป็นสิ่งที่คอยเติมพลังชีวิตอย่างนึง🎧

[ เมื่อตอนประมาณปลายเดือนพฤษภาคม ]

“เป็นเด็กค่ายครั้งแรก”

เราได้ลองไปเข้าค่ายที่ไม่ใช่ของโรงเรียนครั้งแรก เนื่องด้วยตอนนั้นใกล้จะจบม.5 ก็รู้สึกอยากจะหาความชัดเจนให้อนาคตมากขึ้น555555 เราเลยเพิ่งมาสนใจและอยากเข้าค่ายเมื่อตอนต้นๆปีนี้เอง ค่ายนี้เป็นค่ายแรกและค่ายเดียวที่ส่งใบสมัครไปแบบสมบูรณ์ที่สุด (ตอนรู้ผลว่าติดนี่ดีใจมากกกกเลยนะ มากกว่าตอนติดมหาลัยอีก555555) จริงๆที่ไปเข้านี่ก็แค่อยากจะหาตัวเองให้เจอว่าทางที่เราจะเดินนี่มันใช่กับเราจริงๆหรือเปล่า แต่พอได้ไปลองเข้าเราก็พบว่าค่ายนี้มันดีมากกกกเว่อออ ดีจนคิดว่าจะต้องบอกต่อใครสักคนให้ลองไปแบบเราบ้าง หลังจากจบค่าย แน่นอนว่าเราได้มากกว่าความรู้และประสบการณ์ คือมิตรภาพอันสวยงามที่ไม่ได้หาได้ง่ายๆ 
ขอขอบคุณ WIPCamp#9 และพี่ๆไอทีบางมด จริงๆค่ะ ณ จุดจุดนี้…👏🏻🙏🏻

ขอบคุณ Team KIWI ที่เข้ามาสร้างสีสันให้ชีวิต | ขอบคุณค่ายวิปที่เปลี่ยนชีวิตเด็กคนนี้ :)

[ หลังจากผ่านครึ่งปีมาได้สักพัก ]

“จิตอาจาด้วยใจครั้งแรก”

เนื่องด้วยทางโรงเรียนเรานั้นนนนนน ได้มีการปลูกฝังให้นักเรียนของเขาาา ต้องมีจิตใจดี มีเมตตา มีจิตสาธารณะ เอื้อเฟื้อและเผื่อแผ่ผู้คน จึงมีโครงการที่ให้นักเรียนออกไปปฏิบัติกิจกรรมจิตอาสานอกโรงเรียน โดยทางเราาาา ก็ได้รวมกลุ่มกับเพื่อนที่ไม่ได้เรียนรด.จำนวน…6 คน และเลือกสถานที่ที่จะไปทำ นั่นก็คือ “โรงพยาบาลรามาธิบดี” ซึ่งโรงเรียนของเรานั้นอยู่ฝั่งธน แน่นอนค่ะว่ามันไกลโคตรรร แต่ด้วยว่าทางรพ.เค้ามีรับสมัครจิตอาสาแบบเป็นทางการเลย เราก็เลยรู้สึกสะดวกที่จะติดต่อเข้าไป ส่วนเรื่องราวและความรู้สึกทั้งหมด เคยเขียนเอาไว้ในลิงก์ข้างล่างนี้ ย้ำอีกรอบว่ามันดีมากจริงๆ ได้เห็นได้เจออะไรหลายๆอย่าง รู้สึกเปิดหูเปิดตาสุสๆ
ปล. จริงๆก็เคยไปจิตอาสาที่อื่นมาก่อน ตั้งแต่ม.4,5 ตอนนั้นก็แค่ไปทำๆให้จบๆผ่านๆ แต่ม.6นี่จริงจังสุด

“ก้าวออกจาก comfort zone แบบจริงๆจังๆครั้งแรก”

กราบบบบขอบคุณคำพูดพวกนี้แหละ ที่ทำให้เรากล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

จริงๆมันก็มาจากการที่เราต้องทำตามเป้าหมายนี่แหละแต่เราก็ไม่กล้าสักที เรากลัว กลัวว่าจะต้องเจออะไร กลัวว่าจะยากเกินไป กลัวว่าจะทำไม่ได้ กลัวไปหมดจนไม่ได้ลงมือสักที.. จนมีพี่คนนึงพูดกับเราว่า ว่าตามรูปนั่นแหละ5555555 เลยทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องก้าวข้ามความกลัวไปสักที!✌🏻 
ปล.ถ้าพี่เข้ามาอ่านก็ขอบคุณอีกรอบนะคะ จริงๆอยากจะขอบคุณสักล้านที 5555555

จากนั้นเราก็ได้เริ่มตั้งใจทำพอร์ทนี่แหละ😂
ทำไปเรื่อยๆจนเจอมหาลัยที่เราอยากเข้าเปิดรับสมัคร เราก็เริ่มทำจริงจังขึ้นแบบมากๆ จำได้แม่นว่าช่วงเดือนนั้น เราไม่ไปเที่ยวหรือไปไหนเลย ปกติจะมีเรียนพิเศษตอนเย็นช่วง18.00–20.00 ก็หยุดทุกอย่าง ไม่ดูหนัง ไม่ดูทีวี Youtubeนี่ก็แทบจะไม่ได้แตะ กิจวัตรคือไปร.ร. กลับบ้าน ทำงาน นอน บอกแล้วว่าจริงจังมากเว่ออ55555 นอนตี1ตี2 หรือบางคืนก็ตี3 เป็นเดือนๆ ไปร.ร.สายบ่อยๆจนครูเรียกไปคุย แต่มันก็ทำให้เรา

“ได้ติดมหาลัยที่ต้องการเป็นครั้งแรก!!”

ใช่ เราประสบความสำเร็จไปอีกขั้น ตามที่ตั้งใจ เราติดมหาลัยเป็นคนแรกของม.6 ติดตั้งแต่สอบปลายภาคเทอม1 (ประมาณปลายเดือนกันยาฯ) ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะดีใจมาก แต่สำหรับเรามันเป็นเรื่องที่ลำบากใจอย่างหนักหน่วง5555555 เพราะมันเป็นแค่1ใน2ม.ที่เราอยากเข้า แน่นอนว่ามีอีก1ม. ที่เราก็อยากเข้าเหมือนกัน เราใช้เวลาตัดสินใจเลือกนานมากว่าจะเข้าที่ไหนดี คิดตั้งแต่ก่อนจะติดด้วยซ้ำ นั่งคิด นอนคิด ทำอะไรก็คิดแต่เรื่องนี้ คิดจนร้องไห้เลยจีจีT_T แต่ก็มีเหตุผลที่เราค่อนข้างมั่นใจว่ากลั่นกรองมันมาดีแล้ว เลยทำให้เราเลือกม.นี้แหละ (แต่ไม่ใช่เพราะติดที่นี่ที่แรกนะ) และย้ำกับหลายๆคนว่า “เราตัดสินใจแล้ว” ถ้ามีคนอ่านมาถึงตรงนี้ ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนหรือรุ่นพี่หรือใครก็แล้วแต่ที่เรายังไม่ได้บอก ว่าจริงๆแล้ว “เราติดMUICT แล้วเราก็เลือกที่นี่” ขอโทษสำหรับบางคนที่ไม่ได้บอกก่อนหน้านี้ เราขอถือโอกาสนี้บอกเลยแล้วกันนะคะ :) ขอโทษถ้าทำให้ใครผิดหวังหรือเสียใจ แต่ไม่ว่าอยู่ที่ไหนเราจะไม่ลืมทุกๆคน ♥

เป็นการติดมหาลัยที่ไม่ได้เต็มไปด้วยความดีใจเลยจริมๆ 55555555

[ จากนั้นเราก็ได้รับโอกาสที่ดีมากอีกครั้ง ]

SIT CRAFT Camp

ยินดีที่ได้รู้จักนะ Alice รัก Alice มากมาย ♥

เราได้ไปเข้าอีกค่ายนึงในช่วงเดือนต.ค. จริงๆค่ายนี้ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาหรอก555555 แต่เห็นเว็บรับสมัครละก็ลองกดดูก็ได้ว้ะ สรุปคือก็ติดมาแบบงงๆงวยๆ ก็เป็นค่ายของพี่ๆไอทีบางมดอีกแล้วว รู้สึกผูกพันธ์กับที่นี่อย่างบอกไม่ถูกแฮะ พอมาเข้าละก็ความรู้สึกแรกคือ “โอ้โห -0- ค่ายอะไรนี่!กรูจะร้องห้าย กลับบ้านได้ไหม555555” แต่หลังจากอยู่ไปวันสองวัน ก็โอเคนะมันเริ่มค่อยๆดีขึ้นกว่าตอนแรกมาก ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง เราได้มากกว่าความรู้และประสบการณ์แน่นอนว่ามันคือมิตรภาพ เราเจอแต่คนเก่งๆเมพๆเต็มไปหมด หลังจบค่ายมันทำให้เรารู้สึกแข็งแกร่งขึ้น1เวล 😂😂 เอาเป็นว่าขอบคุณ SITCRAFTCamp#1 มากค่ะอิอิ 🙏🏻 ดีใจที่ได้เป็นหนูทดลองรุ่น1นะ 55555

นอกจากค่ายนี้จะให้ความรู้แล้วยังให้โอกาสเรา ได้ติดมหาลัยครั้งที่สอง (จริงๆก็ติดมาแบบงงๆอีกนั่นแหละ แต่ก็ขอบคุณมากค่ะ^^)

สุดท้ายปลายปี ธันวาคม เดือนแห่งความสุข

เรารู้สึกว่าเดือนนี้มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาติดๆกันไม่ค่อยมีเรื่องให้เศร้าหมองใจสักเท่าไหร่555555

  • มันอาจจะเริ่มจากเราออกเที่ยวบ่อยเกินมั้ง มีอาทิตย์นึงเราเที่ยวมันทุกวัน เลยรู้สึกแฮปปี้
  • ตั้งใจไปเจอ BNK48 กลับมาคิดอีกรอบก็รู้สึกว่า “ไม่คิดว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้จริงๆ” ปกติไม่เคยติ่งอะไรขนาดนี้5555555
  • อยู่ดีๆเราก็ได้ถ่ายรูปกับพี่โต๊ะ วสันต์ โชติกุล (จริงๆก็ไม่น่าจะพี่ละนะ) 555555ใครจะไปรู้ว่าเด็กอายุสิบเจ็ดอย่างเรา จะโปรดปรานและชื่นชอบนักร้องในยุคพ่อ แต่ก็นั่นแหละ เราชอบฟังเพลงของอัสนี-วสันต์มากพอๆกับเพลงยุคนี้เลยนะ อิอิ

อันนี้รู้สึกพีคที่สุดในปีละมั้ง ดีใจมากเว่อออพอๆกับตอนรู้ว่าติดค่ายอะ555555

  • คือเราาาไปสยามมม และบังเอิญเจอ KNN & Sunbeary youtuber ที่เราติดตามช่องเค้ามาเกือบปีแล้วเราก็ชอบมากกกแบบมากๆ เคยเห็นในคลิปเค้ามีคนบังเอิญเจอเยอะแยะ เราก็เคยคิดว่าอยากจะเจอบ้างจัง แล้ววันนั้นก็มาถึงงง 1 ในความฝันเราเป็นจริงงงเว้ยยยแกรรร วี๊ดดดด555555 เราเจอเค้ายืนเล่นกับเด็กๆอยู่ที่ลานน้ำพุ หน้าพารากอน ตอนนั้นคือสตั๊นไป3.4674356 วินาที หลังจากนั้นก็กรีดร้องออกมาเบาๆพร้อมกับรีบหยิบกล้องออกมาเซลฟี่ อห ณ ตอนนั้น เหมือนโลกหยุดหมุน เหมือนสวรรค์มาโปรด คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจครส.เรา แต่ลองนึกภาพการที่ได้เจอคนที่อยากจะเจอมานานมันเป็นอะไรที่ดีต่อใจมากจริงๆ 
    ฟินนนนนนน ahh
  • และสุดท้าย ด้วยความโปรดปรานคอนเสิร์ตของเรา แน่นอนว่าเราต้องมีคอนส่งท้ายปี นั่นคือ “JDNA X-treme concert มากกว่า restage แต่ upgrade ความฟิน” แค่ได้ยินชื่อ เจ เจตริน ความมันส์ก็บังเกิดแล้ว แต่นี่คือสนุกยิ่งกว่าคอนครั้งก่อนที่เคยไปช่วงเดือนก.ค.เพราะเค้า upgrade ทุกอย่างให้อลังการขึ้นมาก ระดับความสนุกไม่ต้องพูดถึง นี่ยกให้เป็น The Best concert of 2017 เลยข่ะะะ ณ จุดนี้

ทั้งหมดในข้างบนนั้นก็คือเหตุการณ์ต่างๆที่อยู่ในความทรงจำของเราใน 2017

แต่ก็มีเรื่องๆนึงที่มันคอยเข้ามากวนใจเราอยู่ตลอดๆ

เรื่องหัวใจ ไม่เข้าใครออกใคร><

555555555555 
ไม่ขอพูดถึงดีกว่า เอาเป็นว่าหลายๆคนก็สอนอะไรให้กับเราเยอะแยะในปีนี้
ก็ขอบคุณทุกคนที่ผ่านมาและผ่านไป 
เราเชื่อว่า Everyone can be friend. นะแกร
เราเป็นมิตรกับทุกคนเสมอ อิอิ

โอเค นี่น่าจะถึงช่วงท้ายๆของBlogละ ก็อยากบอกตัวเองว่าจริงๆถึงปีนี้จะมีเรื่องแย่ๆมาตอนต้นแต่สุดท้ายมันก็มีแต่เรื่องดีๆเข้ามาเต็มไปหมด เพิ่งเกิดมาแค่17ปี รู้สึกปีนี้น่าจะดีที่สุดในชีวิตละล่ะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะขอให้ปีต่อๆไปดีขึ้นกว่านี้

ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่วง

Nice 2 meet u all guys ♥

ก็…รู้สึกดีใจที่ได้รู้จักใครใหม่ๆใน 2017 
หลายๆคนคือคนที่คุ้มค่าที่ได้พบจริงๆ 
ขอบคุณที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ไม่ว่าจะทั้งเรื่องดีหรือไม่ดี
ไม่ว่าจะเข้ามาแล้วผ่านไปหรือยังอยู่ด้วยกัน
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาทำให้ปีนี้เป็นปีที่สมบูรณ์แบบในแบบของมัน
ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนมากค่ะ :)

สุดท้ายจริงๆละ ถ้าอ่านกันมาถึงตรงนี้ก็ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามารับฟัง (สมมติว่าเล่าอยู่) เรื่องราวตลอดปีที่ผ่านมาของเด็กอายุ 17 คนนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องที่ไม่ได้พิเศษสำหรับใคร แต่สำหรับเราปีนี้มันพิเศษมากจริงๆ และจะทำให้ปีต่อๆไปพิเศษใส่ไข่35บาท ยิ่งกว่านี้ค่ะ

ขอให้ 2018 เป็นปีที่ดีกับทุกๆคนนะคะ อิอิ

xoxo
BaipluNK

2 มกราคม 2561 | 1.50 a.m.

Like what you read? Give BaipluNK a round of applause.

From a quick cheer to a standing ovation, clap to show how much you enjoyed this story.